Zanim wąż trafi do domu, uruchom terrarium na kilka dni i sprawdź parametry. Termometr i higrometr to podstawa, nie dodatek. Sprawdź działanie maty grzewczej lub żarówki termicznej bez zwierzęcia w środku. Zapisz, gdzie w terrarium jest cieplej, a gdzie chłodniej, i dopiero potem kupuj węża. Pierwsze karmienie zaplanuj po kilku dniach od przeprowadzki, gdy zwierzę się uspokoi. Jeśli wąż nie je przez pierwszy tydzień, nie panikuj — to normalne. Jeśli nie je przez trzy tygodnie, sprawdź temperaturę i wilgotność, a potem skonsultuj się z weterynarzem specjalizującym się w gadach.

Jeśli modliszka nie je przez kilka dni, sprawdź temperaturę, wilgotność i etap linienia. Tuż przed wylinką większość osobników odmawia pokarmu, co jest normalne. Karmienie w tym okresie może skończyć się zaczepieniem starego pancerza i kalectwem. Po wylince odczekaj dobę, zanim podasz pierwszego owada. Cierpliwość i obserwacja są ważniejsze niż jakikolwiek sztywny grafik karmienia.

Gekon lamparci to zwierzę naziemne, które w naturze spędza dzień w norach, szczelinach skalnych i pod płaskimi kamieniami. Nie wspina się po gałęziach i nie potrzebuje wysokiego terrarium. Potrzebuje natomiast kryjówek, które dają mu poczucie osłony i pozwalają regulować temperaturę oraz wilgotność. Bez nich zwierzę staje się płochliwe, gorzej je i częściej choruje.

Typowe błędy to jedna kryjówka na całe terrarium, brak wersji wilgotnej oraz zbyt duże pojemniki. Zbyt obszerna kryjówka nie utrzymuje wilgoci i nie daje wrażenia osłony — gekon woli ciasne, przytulne wnętrze. Drugi częsty błąd to stawianie kryjówki na środku, gdzie nie ma ani ciepła, ani chłodu. Kolejny: brudne podłoże w kryjówce wilgotnej. Wymieniaj je co kilka dni, bo inaczej rozwiną się pleśnie i bakterie.

Częstotliwość karmienia zależy od wieku i płci. Młode modliszki karmisz codziennie lub co drugi dzień. Dorosłe samice jedzą więcej niż samce — samica musi zgromadzić zapas na produkcję jaj. Samce są mniejsze i rzadziej polują. W praktyce podawaj tyle owadów, aby modliszka nie była głodna, ale nie przekarmiaj. Przekarmiona modliszka staje się ociężała, ma problemy z wylinką i może zdechnąć. Jeśli po zjedzeniu owada jej odwłok jest mocno rozdęty, odczekaj dwa dni. Głodna modliszka jest ruchliwa i aktywnie patroluje terrarium. Najedzona siedzi nieruchomo.

Materiał kryjówek ma znaczenie. Unikaj ostrych krawędzi i sypkich, pylących podłoży, które drażnią oczy i drogi oddechowe. Sprawdź palcami każde wycięcie w pojemniku — jeśli coś odstaje, spiłuj to papierem ściernym. Kryjówki muszą być stabilne; gekon potrafi je podkopać i przewrócić, a przygnieciony gad łatwo się rani. Dobrze sprawdzają się też połowy rur ceramicznych i korkowe tuby, które przepuszczają wilgoć.

Kryjówki myj regularnie, ale bez silnych detergentów — wystarczy gorąca woda i delikatny środek, potem dokładne wypłukanie. Sprawdzaj wilgotność podłoża w kryjówce wilgotnej: nie może być mokre, tylko wilgotne. Jeśli gekon stale siedzi w jednej kryjówce i nie wychodzi na wygrzewanie, sprawdź temperaturę i przesuń źródło ciepła. Prawidłowo urządzone terrarium to takie, w którym gad ma wybór i sam decyduje, gdzie się schowa.

Częstotliwość zależy od wilgotności w pokoju i od tego, czy w terrarium jest żywe podłoże. W mieszkaniu z centralnym ogrzewaniem zimą powietrze jest suche i wymiana zachodzi szybciej, więc wietrzenie może być krótsze, ale częstsze. Latem, przy wysokiej wilgotności zewnętrznej, samo otwarcie szczelin może nie wystarczyć — wtedy przydaje się mały wentylator umieszczony obok terrarium, nigdy skierowany bezpośrednio w środek. Nie używaj wentylatora, który wdmuchuje zimne powietrze na gekona; ustaw go tak, żeby tylko mieszał powietrze wokół zbiornika.

Najważniejsza jest kryjówka wilgotna. Wykonuje się ją z plastikowego pojemnika z otworem wejściowym, wypełnionego wilgotnym podłożem — najlepiej włóknem kokosowym lub torfem. Taki pojemnik stawia się po stronie chłodniejszej terrarium. Gekon sam wchodzi do środka, gdy potrzebuje wyższej wilgotności, co ułatwia mu zrzucanie skóry. Bez kryjówki wilgotnej problemy ze zrzutem są niemal pewne.

Kryjówki ciepłe i chłodne — po co dwie Drugą obowiązkową kryjówką jest ta po stronie ciepłej, pod źródłem ciepła. Może to być płaski kamień, kawałek kory lub ceramiczna doniczka odwrócona do góry dnem z wyciętym wejściem. Gekon potrzebuje miejsca, gdzie temperatura jest wyższa, żeby prawidłowo trawić pokarm. Trzecia kryjówka, po stronie chłodnej, pozwala mu się schłodzić, gdy przesadzi z wygrzewaniem. Trzy punkty termiczne to minimum, nie luksus.

Typowe błędy to wietrzenie tylko w dzień, gdy zwierzę śpi, oraz zamykanie wszystkich otworów na czas zimy. Zbyt szczelne terrarium prowadzi do pleśni na podłożu i chorób układu oddechowego, a zbyt intensywne wietrzenie nocą powoduje spadki wilgotności i problemy z wylinką. Nie wietrz też przez uchylenie szyby na całą noc, bo gekon może uciec lub wychłodzić się przy przeciągu. Najlepiej prowadź notatki: data, pora, czas otwarcia, wskazania higrometru. Po dwóch tygodniach zobaczysz, jaki rytm pasuje twojemu zwierzęciu i mieszkaniu.