Problem pojawił się, gdy chciałam pomieścić wszystkich gości. Mieszkanie ma tylko 45 metrów, a ja marzyłam o kąciku do pracy. Postawiłam na wersalkę, która w dzień służy jako siedzisko, a w nocy zamienia się w wygodne łóżko. Wybrałam model z niskim siedziskiem i poduchami w różnych rozmiarach – to bardzo boho. Obok postawiłam stary regał po babci, pomalowany na biało, a na nim poukładałam książki, kadzidełka i suszone kwiaty. Każdy przedmiot ma tu swoją historię.

Kuchnia w bloku to często walka o miejsce na przechowywanie. Zainwestowałam w wysokie szafki sięgające sufitu, gdzie trzymam zapasy makaronu, puszek i przypraw. System cargo w narożniku okazał się genialny – wysuwane kosze pozwalają sięgnąć do samego końca szafki bez stawania na głowie. Na przeciwległej ścianie postawiłam małą kanapę z funkcją spania, bo kuchnia łączy się u mnie z salonem. To rozwiązanie ratuje mnie, gdy przyjeżdżają goście na noc – rozkładam ją w kilka sekund i mam dodatkowe łóżko. Tapicerka welurowa w kolorze butelkowej zieleni pięknie komponuje się z białymi szafkami, choć przyznaję, że odkurzanie weluru to dodatkowa robota.

Zastanawiałam się długo, czy w małym pokoju zmieści się wersalka. Ostatecznie wybrałam model z drewnianymi nogami i prostym obiciem. Wersalka stoi pod ścianą, a nad nią wiszą dwie czarno-białe grafiki. To wszystko. Żadnych półek z bibelotami. Dzięki temu pokój wydaje się większy. Gdy składam wersalkę, zyskuję dodatkowe miejsce do siedzenia dla gości. Wieczorem rozkładam ją i mam drugie łóżko. Mechanizm jest prosty, nie wymaga siły. To ważne, bo często sama przekładam meble. Wersalka ma też mały schowek w siedzisku. Idealny na pościel zapasową dla gości. Każdy centymetr jest wykorzystany.

Gdy przyszła jesień, pojawił się problem z przechowywaniem poduszek i koców. Rozwiązaniem okazało się łóżko z pojemnikiem na pościel, które zamontowałam na stałe pod oknem. To mebel, który na co dzień służy jako siedzisko, a wieczorem zamienia się w wygodne legowisko. Pojemnik jest na tyle duży, że zmieściłam w nim cztery koce, zapasowe prześcieradła i poduszki. Wersalka ma stelaz listwowy, który zapewnia odpowiednią wentylację materaca. To ważne, bo wilgoć na balkonie to największy wróg. Na zimę zabezpieczam meble pokrowcem z membraną, a na wiosnę wietrzę je przez cały dzień. Dzięki temu meble wyglądają jak nowe po trzech sezonach.

Remont kuchni nauczył mnie jednego – nie ma rzeczy niemożliwych, ale trzeba mieć oczy szeroko otwarte. Zamiast ślepo ufać projektantowi, sprawdzałam każdy wymiar, każdy kąt. Mierzyłam odległość od okapu do płyty, sprawdzałam, czy szuflady nie blokują się o parapet. Nawet wybór zlewozmywaka konsultowałam z hydraulikiem, który doradził mi model z ociekaczem, choć początkowo wydawał mi się nieestetyczny. Dziś wiem, że funkcjonalność wygrywa z wyglądem, zwłaszcza w małej kuchni, gdzie każdy centymetr ma znaczenie. A gdy znajomi podziwiają efekt, uśmiecham się i myślę o tych wszystkich bezsennych nocach, które spędziłam, układając płytki i wiercąc dziury w ścianach.

Kolejnym krokiem było zagospodarowanie ściany. Zamontowałam półki z drewna tekowego, które ociepliły wnętrze. Na nich stanęły doniczki z ziołami i lampiony. Pod spodem zmieścił się wąski regał na książki. To właśnie tam przechowuję zapasowe posłanie. Kiedy spodziewam się gości, wystarczy wyciągnąć cienki materac piankowy i rozłożyć go na kanapie. Materac ma 12 centymetrów grubości, co zapewnia komfort nawet podczas dłuższego snu. Niektórzy znajomi śmieją się, że wolą spać na balkonie niż w gościnnym pokoju. Sekret tkwi w dobrej izolacji. Położyłam na podłodze maty tarasowe z tworzywa, a na nich dywan z polipropylenu. Dzięki temu stopom nie jest zimno, a wnętrze wygląda przytulnie.

Gdy myślę o błędach, które popełniłam, pierwszy to brak planu na małe sprzęty. Mikser, toster, czajnik elektryczny i ekspres do kawy zajęły cały blat, nie zostawiając miejsca na przygotowywanie posiłków. Teraz mam specjalną szufladę z gniazdkami, gdzie chowam je po użyciu, ale to było dodatkowe zamieszanie podczas remontu. Drugi błąd to zapomnienie o wyciągu nad płytą indukcyjną – zamontowałam go dopiero po kilku miesiącach, gdy zapachy z gotowania wsiąkły w tapicerkę welurową kanapy. Kosztowało mnie to dodatkową nerwówkę i pieniądze, bo trzeba było kuć ścianę od nowa.

Największym wyzwaniem okazało się znalezienie mebla, który zmieści się na małej powierzchni, a jednocześnie pomieści koce, poduszki i sezonowe buty. Postawiłam na kanapę z funkcją spania z wąskim profilem. Miała głębokość ledwie 60 centymetrów, a po rozłożeniu zapewniała wygodne legowisko dla gościa. Mechanizm DL działał płynnie, choć przy pierwszym użyciu trzeba było przyzwyczaić się do jego obsługi. Ważne było, żeby tapicerka była odporna na wilgoć. Wybrałam tkaninę techniczną z powłoką hydrofobową. Dzięki temu kanapa przetrwała kilka ulew bez śladu. Do kompletu dołożyłam stolik składany, który po złożeniu wisiał na balustradzie. Nagle balkon zyskał nową funkcję.