Plan wnętrza robi się pod zawartość, nie pod katalog. Najpierw wypisz, co faktycznie masz: kurtki na długim wieśku, koszule na krótkim, pościel, walizki, odkurzacz, deskę do prasowania. Dopiero potem ustal podział na pionowe sekcje. Głębokość korpusu przy drzwiach przesuwnych musi być większa niż przy skrzydłowych, bo szyna zjada kilka centymetrów — jeśli o tym zapomnisz, wieszaki zaczną zaczepiać o prowadnicę. Nad drzwiami zostaw zamkniętą antresolę na rzeczy sezonowe, a pod sufitem nie planuj półek, do których nie sięgniesz bez drabiny.
Zacznij od pomiaru rozstawu odpływu i położenia zaworów. W większości bloków odpływ WC to PVC o średnicy 110 mm, a przyłącze wody to rurka 1/2 cala ukryta w ścianie lub wychodząca z podłogi. Bidet wolnostojący wymaga osobnego odpływu 50 mm oraz dwóch punktów poboru wody — zimnej i ciepłej. Jeśli nie masz w podłodze drugiego odpływu, musisz wpiąć się w istniejącą kanalizację trójnikiem. To oznacza skucie płytek i wylanie nowej wylewki. W bloku z żeliwnymi pionami lepiej nie ruszać starej instalacji bez konsultacji z administracją budynku, bo odpowiadasz za uszkodzenie pionu.
Montaż zaczyna się od wyznaczenia osi i punktów kotwienia. Szkło hartowane ma tolerancję wymiarową, dlatego otwory w stali wierci się po dostarczeniu szyby, nie odwrotnie. Szybę stawia się na tymczasowych podkładkach, ustawia w pionie i dopiero dokręca uchwyty — moment dokręcania według instrukcji systemu. Uszczelnienie silikonem neutralnym, nie octowym, bo octowy może odbarwiać powłoki szkła. Po montażu sprawdź, czy drzwi lub skrzydło przesuwne nie ocierają o prowadnicę przy zmianie temperatury w pomieszczeniu.
Rodzaje są trzy i wynikają z konstrukcji, nie z mody. Pierwsza to system profili stalowych z szybą mocowaną w ramie — najsztywniejsza, ale zabiera kilka centymetrów na obrzeżach. Druga to szkło mocowane punktowo do stalowych słupków, bez ramy na całej wysokości — lżejsza wizualnie, wymaga jednak precyzyjnego osadzenia uchwytów w stropie i podłodze. Trzecia to przesuwna ścianka na stalowej prowadnicy, przydatna, gdy kuchnia ma być raz otwarta, raz zamknięta. W bloku z niskim stropem odpadają systemy wymagające górnego mocowania do sufitu podwieszanego — trzeba szukać punktów w stropie konstrukcyjnym.
W małej łazience w bloku montaż bidetu sprowadza się do wyboru jednego z dwóch rozwiązań: bidetu wolnostojącego, który zajmuje osobną pozycję, albo deski bidetowej montowanej na istniejącej misce ustępowej. To nie jest wybór estetyczny, lecz decyzja o tym, ile masz miejsca, jak daleko od kanalizacji stoisz i czy chcesz kuć ścianę. W blokach z lat 70. i 80. łazienki mają zwykle od 3 do 5 metrów kwadratowych, więc każdy centymetr jest policzony.
Jak prawidłowo osadzić okno w bloku z wielkiej płyty Pierwszy krok to dokładny pomiar. Nie wystarczy zmierzyć szerokości i wysokości starego okna. Należy sprawdzić, czy otwór nie jest zwężony przez tynk lub czy nie ma odchyleń od pionu i poziomu. W blokach często zdarza się, że mur pod oknem jest krzywy, a węgarki mają różną głębokość. Pomiar należy wykonać w trzech miejscach: na górze, w środku i na dole, a do produkcji podać najmniejszy wymiar. Zbyt duże okno będzie się opierać na nierównościach, co uniemożliwi prawidłowe uszczelnienie.
Koszty realne to nie tylko szkło i stal. Dolicz transport, dźwig albo wniesienie, bo tafla często nie mieści się w windzie, oraz robociznę ekipy z uprawnieniami do szkła hartowanego. Największą zmienną jest obróbka stali — malowanie proszkowe, szczotkowanie czy zwykły profil zamknięty różnią się ceną, podobnie jak grubość szyby. Taniej wychodzi szyba cieńsza, ale wtedy trzeba gęstszego podparcia, co podnosi koszt stali. Ostatecznie budżet określa liczba punktów mocowania i sposób wykończenia krawędzi, a nie sama powierzchnia przeszklenia.
Koszty są umiarkowane: kołki rozporowe to wydatek rzędu kilku złotych za sztukę, kotwy chemiczne z prętem i żywicą — kilkadziesiąt złotych za punkt. Do tego wiertło do betonu, poziomica, wykrywacz przewodów. Wiertarka udarowa sobie poradzi, ale bez udaru i z ostrym wiertłem. Jeśli ściana jest wyjątkowo krucha, rozważ konsultację ze specjalistą — lepiej wydać raz na porządne kotwienie niż zbierać telewizor z podłogi.
Wielka płyta to beton sprężony, ale niejednorodny. Pod cienką warstwą gładzi trafia się beton zbrojony stalą, pustki powietrzne albo kruszywo, które przy wierceniu potrafi zniszczyć krawędź otworu. Dlatego zanim w ogóle chwycisz wiertarkę, sprawdź, gdzie w ścianie biegną przewody elektryczne i wodne. Najlepiej użyj wykrywacza metali i przewodów. Wiercenie na czuja kończy się zwarciem albo zalaniem mieszkania. Ściana w wielkiej płycie ma zwykle od kilkunastu do kilkudziesięciu centymetrów grubości — i to jest twoja przewaga, bo masz głębokość na solidne zakotwienie.
