Czas schnięcia zależy od temperatury i wilgotności powietrza. Przy około dwudziestu stopniach grunt akrylowy wiąże w ciągu dwóch do czterech godzin. Nie należy przyspieszać tego procesu nagrzewnicami ani przeciągiem, bo wyschnięta powierzchnia zrobi się krucha. Drugą warstwę nakłada się tylko wtedy, gdy tynk jest wyjątkowo chłonny albo pierwsza warstwa wsiąkła bez śladu. W praktyce lepiej sprawdzić to dłonią: jeśli po dotknięciu ściana jest matowa i sucha, można kłaść kolejną warstwę. Jeśli jest lepka, trzeba poczekać.

Po zakończeniu montażu sprawdź, czy panele swobodnie „pracują”. Delikatnie naciśnij ręką rząd paneli przy ścianie – jeśli nie ma oporu, szczelina jest prawidłowa. Jeśli czujesz napięcie, poszerz odstęp. Pamiętaj też, że podkład musi być suchy i równy, a dylatacja nie zastąpi błędów w przygotowaniu podłoża. Przy panelach 8 mm kluczowa jest cierpliwość i dokładność – od tego zależy, czy podłoga przetrwa wiele sezonów bez remontu.

Szlifowanie to nie koniec, tylko sprawdzanie Szlifowanie zaczyna się po pełnym wyschnięciu warstwy, nie po kilku godzinach. Używa się do tego siatki o odpowiedniej gradacji, najlepiej na kiju lub maszynie z odkurzaczem. Ręczne szlifowanie na siłę powoduje, że powstają zagłębienia i przetarcia. Szlifuje się płasko, bez dociskania krawędzi pacy, żeby nie wybrać rowków. Po każdym przejściu warto przetrzeć powierzchnię i sprawdzić ją dłonią. Wyczuwalne garby i dołki są sygnałem, że trzeba położyć kolejną cienką warstwę, a nie szlifować jeszcze mocniej.

W pomieszczeniach o dużej powierzchni (powyżej 12–15 m w jednym kierunku) konieczne są dodatkowe szczeliny dylatacyjne w polu podłogi. Dla paneli 8 mm przyjmuje się, że maksymalna długość ciągu bez dylatacji to około 10–12 m. Jeśli pomieszczenie jest większe, podziel podłogę na sekcje i oddziel je profilem dylatacyjnym. Wtedy szczelina przy ścianie nadal wynosi 8–10 mm, a dodatkowe przerwy przejmą ruch. Pamiętaj, że szczelina to nie defekt, lecz element konstrukcyjny. Lepiej zostawić ją nieco szerszą (np. 10 mm) niż zbyt wąską, bo listwa i tak ją zakryje.

Najczęstszy przypadek to stare, kredowe tynki i farby klejowe. Wystarczy potrzeć ścianę dłonią – jeśli zostaje na niej biały ślad, farba nie ma do czego się przyczepić. Gruntowanie głęboko penetrujące wiąże te luźne cząstki i tworzy podkład, na którym nowa powłoka utrzyma się latami. Bez tego nowa farba zroluje się przy pierwszym malowaniu wałkiem, a po wyschnięciu zacznie się odspajać płatami.

Gładź nakłada się zwykle w dwóch, czasem trzech cienkich warstwach. Pierwsza wyrównuje większe nierówności, druga doprowadza powierzchnię do gładkości. Każdą kolejną warstwę kładzie się dopiero po wyschnięciu poprzedniej, inaczej masa zacznie się zrywać pod packą. Nakłada się ją szeroką pacą stalową, ruchem na krzyż, i ściąga nadmiar, zanim zaczną się tworzyć grubsze garbki. Gruba warstwa „na raz” to najczęstszy błąd. Wysycha nierówno, pęka i trudno ją potem zeszlifować do równej płaszczyzny.

Uwaga na zbyt mocne rozcieńczanie gruntu. Producent podaje proporcje dla konkretnego podłoża – na chłonny tynk rozcieńcza się bardziej, na gładź prawie wcale. Zbyt rzadki grunt wsiąknie, ale nie zwiąże. Zbyt gęsty zostawi lepką warstwę, która pod wpływem farby zacznie się rozpuszczać. Nakładaj wałkiem lub pędzlem, nie natryskiem, jeśli chcesz widzieć, gdzie już przeszedłeś.

Najczęstsze błędy to zbyt wąska szczelina (np. 5 mm) oraz brak dylatacji przy progach i rurach. Panele 8 mm są sztywniejsze niż grubsze odpowiedniki, więc każde naprężenie szybciej je deformuje. Drugi błąd to montaż listwy przypodłogowej na klej do podłogi – to również blokuje dylatację. Trzeci to układanie paneli na styk z jedną ścianą i pozostawienie szczeliny tylko z drugiej strony. Dylatacja musi być po wszystkich stronach, także w narożnikach i przy ościeżnicach.

Gładź nakłada się po to, żeby ściana była równa i gładka, a nie po to, żeby cokolwiek zamaskować. Jeśli podłoże ma odspojone tynki, pęknięcia albo ślady po starych powłokach, samo szpachlowanie nic nie da. Najpierw usuwa się luźne fragmenty, gruntuje podłoże i dopiero potem zaczyna pracę. Gruntowanie to nie formalność. Od niego zależy, czy gładź zwiąże się z tynkiem i czy nie zacznie się łuszczyć po wyschnięciu.

Podstawą jest szkielet z profili stalowych o odpowiedniej grubości blachy. Do ciężkich okładzin nie nadają się profile cienkościenne stosowane w lekkich zabudowach. Rozstaw profili pionowych nie powinien przekraczać 40 cm, a przy bardzo dużych formatach płytek warto zejść do 30 cm. Poziome poprzeczki dodaje się w miejscach łączenia arkuszy płyt oraz na wysokości planowanych obciążeń punktowych — podgrzewacza, szafki wiszącej, baterii prysznicowej. Każdy profil mocuje się do ściany nośnej lub stropu kołkami rozporowymi, nie samymi wkrętami w płycie.