Większość dziecięcych szaf wygląda podobnie: kilka rzeczy na wieszakach, reszta wciśnięta w półki albo wprost na podłodze. Problem nie polega na bałaganie samym w sobie, tylko na tym, że dziecko nie wie, gdzie ma odłożyć konkretną rzecz. Zanim zaczniesz kupować organizery i pudełka, ustal jedną zasadę: co wisi, a co leży. Bez tej decyzji żaden system się nie utrzyma dłużej niż tydzień.
Jak wyznaczyć strefy snu i pracy w jednym poko
Do wieszania nadają się rzeczy, które łatwo się gniotą i które nosi się na widoku: koszule, sukienki, marynarki, swetry z cienkiej wełny, spodnie materiałowe. Zostaw między nimi kilka centymetrów odstępu — upchane na jednym drążku i tak się pogniotą. Do leżenia przeznacz jeansy, bluzy dresowe, podkoszulki, bieliznę, skarpety, piżamy i wszystko, co dziecko wkłada w pośpiechu. Zasada: rzeczy z jednej kategorii trzymaj razem, żeby poranne szukanie nie zamieniało się w przetrząsanie całej szafy.
Na koniec zasada, która oszczędza najwięcej nerwów: rób próbę w niewidocznym miejscu. Zawsze. Nawet jeśli środek wygląda na delikatny. Reakcja drewna, lakieru czy okleiny bywa różna, a jeden nieudany ruch kosztuje więcej niż cała renowacja. Lepiej odświeżyć mniej i zachować oryginał niż zniszczyć mebel, którego nie da się już uratować.
Dzieci do około siódmego roku życia nie pamiętają, co leży w zamkniętym pudełku. Jeśli zabawka jest schowana pod wiekiem, dla dziecka przestaje istnieć — albo, co gorsza, wywala całą zawartość, żeby sprawdzić, czy czegoś nie przeoczyło. Używaj pojemników bez pokrywek, koszy, skrzynek z otwartym przodem, przezroczystych pudeł ustawionych przodem do dziecka. Klocki do jednego, samochody do drugiego, pluszaki do trzeciego. Na pojemniku przyklej obrazek tego, co ma w środku — zdjęcie albo rysunek, nie podpis, bo dziecko jeszcze nie czyta.
Biurko przy oknie — jak ustawić je dobr
