Kupiliśmy z mężem mieszkanie w starym budownictwie. Ściany nośne odsłonięte, cegła w salonie, wysoki sufit. Marzyliśmy o wnętrzach w stylu loft. Okazało się, że to nie tylko estetyka, ale wyzwanie. Pierwszy problem to mały metraż. Łącznie 42 metry kwadratowe. Każdy centymetr musiał pracować. Zdecydowałam się na otwartą przestrzeń łączącą kuchnię z salonem. Postawiłam na jasną cegłę pomalowaną białą farbą, żeby nie przytłaczała. To był klucz do zachowania industrialnego charakteru bez efektu jaskini.
Z czasem odkryłam, że tapczan z pojemnikiem sprawdza się nie tylko w małych mieszkaniach, ale też w pokojach gościnnych. Moja siostra ma domek letniskowy, gdzie każdy mebel musi pełnić kilka funkcji. Kiedy u niej nocuję, śpię na tapczanie z pojemnikiem, który w ciągu dnia wygląda jak elegancka kanapa z funkcją spania. Ma tapicerkę welurową w kolorze butelkowej zieleni, która nie tylko ładnie się prezentuje, ale też jest praktyczna – welur nie mechaci się tak szybko jak len, a plamy z kawy da się zetrzeć wilgotną szmatką. Mechanizm DL w jej modelu działa płynnie, choć przyznam, że przy pierwszym podnoszeniu trzeba użyć trochę siły, zwłaszcza gdy skrzynia jest pełna.
Kiedy projektowałam zabudowę kuchenną dla mojej przyjaciółki, która ma otwartą kuchnię z salonem, stanęłyśmy przed wyzwaniem – jak ukryć bałagan, gdy niespodziewanie wpadają goście. Rozwiązaniem okazała się szafka z podnoszonym frontem, która kryje ekspres do kawy i toster. Ale prawdziwym game-changerem było wstawienie w narożnik zabudowy wysuwanej półki na wino i kieliszki. Zamiast tradycyjnego blatu, który tylko zbiera kurz, postawiłyśmy na blat z litego drewna o grubości 6 cm, który służy też jako dodatkowe miejsce do siedzenia podczas imprez. Pod spodem zmieścił się jeszcze mały schowek na pudełka z herbatą i przekąski. To dowód, że zabudowa kuchenna może być wielofunkcyjna, jeśli tylko dobrze zaplanujemy każdy centymetr.
Mam też jedną radę dotyczącą wymiarów. Wiele osób kupuje zbyt małe meble do spania, myśląc że zaoszczędzą miejsce. Tymczasem wersalka o szerokości 120 centymetrów dla dwóch dorosłych osób to dramat. Lepiej postawić na model 140-centymetrowy, nawet kosztem kilku centymetrów przestrzeni dziennej. Moi znajomi po trzech miesiącach wymienili swoją wąską kanapę na szerszą, bo goście woleli spać na materacu dmuchanym niż na wąskim legowisku.
Kuchnia w bloku z lat 70. to koszmar każdej matki – ledwo 6 metrów, a trzeba pomieścić lodówkę, zmywarkę i miejsce na śniadania dla czterech osób. Zamiast tradycyjnego stołu postawiłam wyspę na kółkach, którą można przetoczyć pod okno, gdy dzieciaki zaczynają malować farbami. Nad blatem zamontowałam półki z haczykami na kubki i przyprawy – to niby drobiazg, ale oszczędza miejsce w szafkach. Największym problemem było przechowywanie garnków, które wiecznie blokowały dostęp do talerzy. Rozwiązałam to wieszając je na ścianie nad kuchenką, co dodatkowo skróciło czas gotowania obiadu.
Zabudowa kuchenna w starym budownictwie to zawsze wyzwanie. Ściany są krzywe, podłogi nierówne, a rury wystają w najmniej spodziewanych miejscach. Pamiętam, jak u jednej klientki musiałam obudować pion kanalizacyjny, który szedł przez środek kuchni. Zrobiłyśmy z tego atut – tapicerowana kolumna welurem w kolorze musztardy, która stała się siedziskiem do rozmów telefonicznych. W środku ukryłam mały schowek na szczotki i środki czystości. Innym razem, w mieszkaniu z lat 60, zabudowa musiała ominąć stary piec kaflowy. Wykorzystałyśmy tę przestrzeń na wysuwane półki na przyprawy i oleje. Nie ma rzeczy niemożliwych, tylko trzeba czasem pójść na kompromis z symetrią i standardowymi wymiarami. Ważne, żeby każda szafka była indywidualnie wymierzona.
Mam słabość do tapicerki welurowej, ale w kuchni trzeba z nią uważać. Kiedyś doradzałam klientce, która chciała wstawić do aneksu kuchennego małą kanapę z funkcją spania, ale w welurze. Skończyło się na tym, że po dwóch tygodniach poszukałyśmy tapicerki łatwiejszej do czyszczenia – zdecydowałyśmy się na mikrofibrę w odcieniu grafitu. Ważne, żeby meble wypoczynkowe w kuchni miały zdejmowane pokrowce, bo tłuste opary i okruchy to norma. Jeśli już decydujecie się na kanapę w zabudowie, wybierzcie model z mechanizmem DL, który pozwala szybko rozłożyć spanie bez przesuwania całej zabudowy. Ja w swoim mieszkaniu mam wersalkę w kącie kuchennym i przyznaję, że ratuje mnie, gdy przyjeżdża rodzina z dziećmi.
Często pytacie, czy tapczan z pojemnikiem nadaje się do codziennego spania. Odpowiedź brzmi: tak, ale pod warunkiem, że wybierzesz odpowiedni materac. Modele z cienkim materacem piankowym 8-10 cm nadają się tylko na okazjonalne noclegi. Do regularnego użytku polecam tapczan z pojemnikiem z materacem 16-20 cm na stelazu listwowym. W mojej sypialni taki zestaw sprawdza się od trzech lat bez żadnych oznak zużycia. Wersalka z cienkim materacem to już przeszłość – teraz stawiamy na jakość snu, bo od tego zależy nasze samopoczucie w ciągu dnia.
