W łazience, kuchni i przy pralce, gdzie szczelina może mieć kontakt z wodą, lepszy będzie silikon neutralny lub uszczelniacz poliuretanowy. Silikon octowy nie nadaje się do betonu i metalu, bo może powodować korozję i nie wiąże dobrze z podłożem. Zanim położysz silikon, sprawdź, czy podłoże jest całkowicie suche — wilgoć pod uszczelką to najczęstszy powód, dla którego po kilku miesiącach odchodzi ona od ściany.
Najprostszą metodą jest test foliowy. Na wyschniętej powierzchni kładzie się kwadrat folii budowlanej o boku około pół metra, dociska do podłoża i zostawia na 24–48 godzin. Jeśli pod folią pojawi się skroplona woda albo ciemna plama, wylewka nadal oddaje wilgoć. Metoda daje orientację, ale nie podaje liczby. Do pomiaru konkretnej wartości służy wilgotnościomierz CM, czyli karbidowy. Polega na pobraniu próbki z kilku miejsc, zważeniu jej, zmieszaniu z odczynnikiem i odczytaniu wyniku. Norma dla wylewek cementowych to zwykle do 2% CM, a dla anhydrytowych do 0,5% CM. Pomiar wykonaj w kilku punktach, bo wylewka schnie nierównomiernie — najdłużej trzyma wilgoć przy ścianach i w narożnikach.
Pierwsza przyczyna to zalanie lub zbyt mokre sprzątanie. Już niewielka ilość wody, która stoi na panelach dłużej niż kilka minut, wnika w szczeliny i powoduje pęcznienie. Uważaj na mop z dużą ilością wody i szybko zbieraj każdą ciecz rozlaną na podłodze. Druga przyczyna to brak dylatacji, czyli szczelin dylatacyjnych wzdłuż ścian i progów. Panele pracują pod wpływem temperatury i wilgotności. Jeśli zostaną dociśnięte do ściany na całej długości, nie mają gdzie się rozszerzyć i unoszą się w środku pomieszczenia jak namiot.
Rozstaw profili i usztywnienie krzyżo
Tapeta flizelinowa różni się od winylowej na papierze tym, że klej nakłada się wyłącznie na ścianę. Podłoże musi być czyste, odtłuszczone i zagruntowane. Gruntowanie to nie ozdoba: bez niego klej wsiąka w tynk nierówno, a po wyschnięciu pasy odchodzą na krawędziach. Świeży tynk zostaw do pełnego wyschnięcia, a stare tapety usuń razem z resztkami kleju. Nierówności zeszlifuj, ubytki wypełnij gładzią i przeszlifuj na gładko. Ściana wchłaniająca wodę jak gąbka wymaga zagruntowania dwukrotnie.
Najczęstszy przypadek to stare, kredowe tynki i farby klejowe. Wystarczy potrzeć ścianę dłonią – jeśli zostaje na niej biały ślad, farba nie ma do czego się przyczepić. Gruntowanie głęboko penetrujące wiąże te luźne cząstki i tworzy podkład, na którym nowa powłoka utrzyma się latami. Bez tego nowa farba zroluje się przy pierwszym malowaniu wałkiem, a po wyschnięciu zacznie się odspajać płatami.
Do wygładzania używaj wałka lub miękkiej szpatułki, nie dłoni. Pęcherze powstają głównie z nadmiaru kleju i pośpiechu. Dociskaj krawędzie, ale nie wyciskaj kleju poza pas — zabrudzona flizelina nie przyklei się do następnego brytu. Nadmiar kleju usuwaj na bieżąco wilgotną gąbką, zanim wyschnie. Kolejny pas przyklejaj na styk, nie na zakładkę: flizelina nie kurczy się tak jak papier, więc zakładki zostaną widoczne na zawsze.
Po przyklejeniu dwóch, trzech brytów przytnij górę i dół. Tapetę dociskaj do krawędzi sufitu i listwy, a potem tnij ostrym nożem po linijce lub szpatułce. Nóż prowadź jednym cięciem, nie piłuj. Przy narożnikach nie owijaj całego pasa na drugą ścianę — dociśnij do kąta, przytnij i dopiero tam zacznij nowy bryt. Pionuj każdy kolejny pas od poprzedniego, nie od narożnika, a drobne różnice rozłóż na kilku brytach.
Klej do flizeliny rozrabiaj według instrukcji na opakowaniu i odstaw na kilka minut, żeby napęczniał. Nakładaj wałkiem o krótkim włosiu równomiernie na pas nieco szerszy niż szerokość brytu — po około 5–10 cm zapasu z każdej strony. Grubość warstwy ma być jednolita; grudy i prześwity to najczęstsza przyczyna pęcherzy. Nie nakładaj kleju na całą ścianę na raz, bo przeschnie, zanim dojdziesz do ostatniego pasa. Lepiej rozplanować pracę na dwa, trzy bryty i kleić je kolejno.
Po gruntowaniu sprawdź ścianę pod światło lampy. Równe, matowe pociągnięcia bez prześwitów oznaczają, że farba ma szansę się utrzymać. Nierówności i jaśniejsze plamy to sygnał, że podłoże wciąż chłonie nierówno – druga warstwa gruntu jest tańsza niż zeskrobywanie łuszczącej się farby za rok.
Farba łuszczy się nie dlatego, że jest zła, ale dlatego, że podłoże jej nie trzyma. Grunt to warstwa, która wiąże luźne cząstki podłoża i wyrównuje jego chłonność. Bez niego farba wsiąka nierówno, tworzy się na niej napięcie i po kilku miesiącach zaczyna odchodzić płatami. Problem pojawia się zawsze tam, gdzie podłoże jest słabe, zakurzone, tłuste albo zbyt gładkie.
Po wyschnięciu kleju, zwykle po dobie, sprawdź krawędzie i dociśnij te, które odeszły. Jeżeli pasy zaczęły się rozchodzić, przyczyną jest zwykle za słabo zagruntowana ściana albo zbyt cienka warstwa kleju. Nie poprawiaj na wilgotno — odklejanie flizeliny w tym stanie kończy się rozciągnięciem materiału. Świeżo położona tapeta może wyglądać na pomarszczoną; to normalne, naprężenia znikają po wyschnięciu.
