Montaż zależy od tego, czy parapet leży na wspornikach, czy jest klejony do podłoża. Wsporniki montuje się co kilkadziesiąt centymetrów, a ich wysokość reguluje się tak, aby górna płaszczyzna była idealnie pozioma. Klejenie sprawdza się przy krótkich odcinkach i materiałach lekkich. Szczelinę między parapetem a ścianą wypełnia się elastycznym uszczelniaczem, a nie twardą zaprawą, która przy pracy muru pęknie razem z krawędzią. Pod ramą okna zostaw cienką warstwę pianki albo taśmy — to amortyzuje drgania. Parapet powinien mieć lekki spadek na zewnątrz, żeby woda z doniczek nie stała na powierzchni.
Pomiar, który decyduje o układzie fali Do zasłon wave potrzebna jest taśma o stałym rozstawie kieszeni — najczęściej dwukrotność szerokości fali. Zanim zamówisz tkaninę, ustal szerokość karnisza i podziel ją przez szerokość jednej fali. Wynik zaokrąglaj w dół, nigdy w górę — nadmiar fali na końcu psuje symetrię. Tkanina musi mieć zapas na podszycie i obszycie boków, zwykle kilkanaście centymetrów na każdą stronę. Drugi typowy błąd to kupowanie materiału „na szerokość okna” — zasłona wave po zawieszeniu zwęża się o kilka procent, więc przy ciasnym pomiarze powstanie szczelina przy ścianie.
Po przykręceniu sprawdź pion łatą i poziomicą. Jeśli płyta odstaje, nie dociągaj jej na siłę wkrętami, bo wyrwiesz kołek. Lepiej zdjąć płytę, poprawić klej i zamontować ponownie. Spoiny między płytami wypełnij masą do spoinowania i zatop w niej taśmę zbrojącą. Na koniec zaszpachluj łby wkrętów i całą powierzchnię zagruntuj przed malowaniem. Każda warstwa musi wyschnąć, zanim nałożysz kolejną — pośpiech na tym etapie kończy się pęknięciami na gotowej ścianie.
Podstawa to trójkąt roboczy: lodówka, zlew i płyta grzewcza. Odległość między nimi nie powinna być mniejsza niż 60 cm i większa niż 180 cm. W małej kuchni najczęściej sprawdza się układ, w którym lodówka stoi przy wejściu, zlew pod oknem lub obok, a płyta na tej samej ścianie co zlew, w odległości 60–80 cm. Nie ustawiaj płyty bezpośrednio przy oknie ani przy lodówce — ciepło i tłuszcz osiadają na szybie, a praca lodówki staje się kosztowna. Zmywarkę planuj w odległości nie większej niż 90 cm od zlewu, bo węże i odpływ muszą mieć spadek.
Wnęka w bloku z wielkiej płyty rzadko ma równe ściany i proste kąty. Najczęstszy błąd przy organizacji takiej szafy polega na zamówieniu lub skręceniu korpusu „na wymiar” zmierzony w jednym miejscu — przy podłodze i na środku ściany. Tymczasem płyta bywa odchylona od pionu o kilka centymetrów na wysokości dwóch metrów, a grubość tynku zmienia się na długości jednego metra nawet o dwa centymetry. Zacznij od pomiarów w trzech punktach: przy podłodze, w połowie wysokości i pod sufitem, na każdej z trzech ścian wnęki. Zapisz największy i najmniejszy wymiar i projektuj szafę pod najmniejszy, zostawiając luz na kliny i piankę.
Drugi powód, dla którego szafa „nie wchodzi”, to brak sprawdzenia, czy wnęka nie jest zabudowana instalacjami. W wielkiej płycie w ścianach wewnętrznych biegną przewody elektryczne, a przy kuchni i łazience także rury wodno-kanalizacyjne oraz wentylacyjne. Zanim wkręcisz pierwszą kotwę, użyj wykrywacza przewodów albo prześledź trasę instalacji po śladach na ścianie. Jeśli wnęka sąsiaduje z pionem, zostaw co najmniej kilka centymetrów odsunięcia od ściany z rurami — inaczej przyszła awaria będzie wymagała rozbiórki szafy.
Zabudowa czy wolnostojąca konstrukcja na klinach W blokach z wielkiej płyty najczęściej sprawdza się szafa wolnostojąca, wsunięta we wnękę i wypoziomowana na regulowanych nóżkach lub klinach. Zabudowa na stałe, klejona do ścian i sufitu, jest ryzykowna: płyta pracuje termicznie, a sztywno zamocowany korpus zaczyna trzeszczeć i pękać na łączeniach. Konstrukcję oprzyj na podłodze, a do ścian tylko ją dostaw lub zamocuj przez uchwyty z tolerancją ruchu. Szczeliny między korpusem a ścianą wypełnij listwą maskującą albo elastycznym kitem akrylowym — nie pianką montażową na całej długości, bo pianka rozpręża się i wygina bok szafy.
Pomiar, który decyduje o wszystkim Mierzy się nie szerokość okna, a wnękę między ścianami w najwęższym miejscu, bo tynki rzadko są równe. Do tego dochodzi głębokość: od krawędzi ściany do ramy okna, z zapasem na wypuszczenie poza lico ściany. Grubość dobiera się do wysokości wnęki — parapet musi wejść pod ramę, a jednocześnie nie odstawać. Typowy błąd to pomiar w jednym punkcie i zamówienie prostokąta, gdy wnęka jest trapezowa. Drugi błąd to brak miejsca na dylatację: materiał rozszerza się pod wpływem ciepła i jeśli wejdzie na wcisk, zacznie pękać. Pomiar wykonaj w trzech miejscach — przy obu ścianach i na środku — i weź pod uwagę największą wartość.
