Naturalne tkaniny różnią się właściwościami. Len jest przewiewny i szybko schnie, ale łatwo się gniecie. Bawełna jest miękka i oddychająca, lecz mniej odporna na przetarcia. Wełna jest trwała, ale może podrażniać skórę i wymaga ostrożnego prania. Konopie są bardzo wytrzymałe i odporne na pleśń, ale początkowo szorstkie. Zwróć uwagę na splot: gęsty, o wysokiej liczbie nitek na centymetr, będzie trwalszy. Jeśli tkanina jest zbyt cienka, szybko się przetrze. Pod tapicerką powinna znajdować się warstwa naturalnego wypełnienia – lateksu, kokosu lub wełny – a nie tylko pianki poliuretanowej. Pianka z czasem się zapada, szczególnie jeśli sofa jest intensywnie używana.
Montaż zacznij od wyłączenia prądu. Wentylator mocuj na wibroizolatorach lub podkładkach gumowych, żeby drgania nie przenosiły się na ścianę. Szczelina między wentylatorem a kanałem musi być uszczelniona taśmą lub kitem — nieszczelność oznacza, że powietrze krąży wokół urządzenia, a nie leci do komina. Przewód elektryczny prowadź tak, żeby nie dotykał łopatek i nie był narażony na skropliny. Jeśli montujesz wentylator z opóźnieniem wyłączenia, ustaw czas 5–15 minut po zgaszeniu światła — krótszy nie usunie pary, dłuższy niepotrzebnie wychłodzi łazienkę.
Najczęstszy błąd to wciśnięcie pralki tam, gdzie brakuje wentylacji i dostępu do zaworów. Jeśli planujesz pralnię, sprawdź, czy w pobliżu jest pion wodno-kanalizacyjny i czy można podłączyć odpływ. Pralka pod schodami musi mieć z tyłu co najmniej kilka centymetrów luzu na wąż i gniazdko. Drzwiczki powinny otwierać się na zewnątrz — wąskie, otwierane do środka uniemożliwią wyjęcie bębna. Pamiętaj też o poziomie hałasu: pralka wirująca pod konstrukcją schodów potrafi rezonować w całym przedpokoju. Wyciszająca mata pod spodem i gumowe podkładki pod nóżki rozwiązują problem taniej niż przenoszenie instalacji.
Zanim kupisz tapetę, ustal, co ma robić: maskować nierówności, wytrzymać wilgoć w kuchni czy tylko nadać kolor. Tapety winylowe na flizelinie są najtrwalsze i łatwo się je przesuwa na ścianie, papierowe są tanie, ale każdy błąd przy klejeniu zostaje, a tapety z włókna szklanego wymagają malowania i mają wyraźną fakturę. Do łazienki i kuchni nadają się wyłącznie modele odporne na wilgoć i ścieranie. Kupując, sprawdź numer partii na wszystkich rolkach – różne partie tego samego wzoru mogą mieć inny odcień i po wyschnięciu stworzą widoczne pasy.
Klej dobierz do rodzaju tapety, nie odwrotnie. Winyl na flizelinie klej nakłada się na ścianę, a papierową – na tapetę. Pas tapety odetnij z zapasem kilku centymetrów na górze i dole, bo ściany rzadko są równe. Zaznacz pion ołówkiem lub pionem, przyłóż pierwszy pas i dociśnij go od środka na zewnątrz wałkiem lub miękką szczotką. Nie przyklejaj od razu całego pasa – najpierw wyrównaj krawędź, potem wygładzaj powietrze. Kolejne pasy przyklejaj stykowo, dociskając krawędzie tak, aby wzór się zgadzał. Nadmiar na górze i dole odetnij ostrym nożem po przyłożeniu szpachelki.
Po montażu sprawdź efekt kartką papieru przy kratce i posłuchaj, czy nie pojawia się gwizd. Hałas najczęściej wynika z rezonansu obudowy, zbyt małej średnicy kanału albo braku dopływu powietrza. Jeśli wentylator działa, a wilgoć zostaje na lustrze i fugach, problemem jest dopływ powietrza, a nie sam wywiew. Wtedy nie wymieniaj wentylatora na mocniejszy — najpierw zapewnij szczelinę w drzwiach lub otwór nawiewny. Dopiero potem reguluj wydajność.
Wentylator dobieraj do kubatury, nie do ceny. Policz objętość łazienki (długość × szerokość × wysokość) i przyjmij, że powietrze powinno wymieniać się od 5 do 8 razy na godzinę. Dla typowej łazienki 2 × 2,5 × 2,5 m daje to strumień około 60–100 m³/h. Zbyt mocny wentylator wyciągnie powietrze szybciej, niż zdąży napłynąć, i zacznie szumieć oraz „wyć” na krawędziach kratek. Zbyt słaby nie usunie pary po kąpieli.
Zasilanie zaplanuj osobno. Gniazdo w puszkach za telewizorem jest wygodne, ale musi być dostępne po zdjęciu ekranu z uchwytu. Jeśli montujesz sprzęt na stałe, lepiej wyprowadzić zasilanie na wysokości dolnej krawędzi ekranu lub niżej, i ukryć je za zabudową. Nie podłączaj telewizora do listwy, która jest wciśnięta za szafkę RTV — przegrzewa się i trudno ją wyłączyć.
Nie podłączaj wentylatora do kanału spalinowego ani do przewodu dymowego. To zagrożenie życia. Jeśli w budynku są osobne przewody wentylacyjne, sprawdź, czy nie są zatkane lub połączone z sąsiednimi łazienkami — wtedy powietrze z jednej łazienki może wpadać do drugiej. Pomocny bywa backdraft shutter, czyli klapka zwrotna montowana za wentylatorem, ale musi być czysta i lekko się otwierać.
Prowadzenie kanału: każdy zakręt i metr rury to strata Najlepiej podłączyć wentylator bezpośrednio do istniejącego komina wentylacyjnego. Jeśli musisz prowadzić rurę, używaj sztywnej rury gładkiej, a nie elastycznej harmonijki — fałdy zbierają wilgoć, kurz i zwiększają opory nawet o połowę. Średnica rury musi być nie mniejsza niż króciec wentylatora. Każde zwężenie i ostry zakręt powodują spadek wydajności i hałas. Prowadź kanał możliwie krótko i prosto, ze spadkiem w stronę wylotu, żeby skropliny nie cofały się do łazienki.
