Oznaczenie „87″ przy instalacjach najczęściej odnosi się do konkretnej serii systemu lub wersji konstrukcji, w której elementy montażowe i przewody mają ściśle określone parametry. Zanim cokolwiek połączysz, ustal, czy mówisz o instalacji sanitarnej, grzewczej czy elektrycznej, bo w każdej z nich „87″ oznacza inny zestaw norm i inne dopuszczalne odchyłki. Największy błąd to założenie, że numeracja jest uniwersalna i że elementy z jednej gałęzi będą pasować do drugiej.
Pierwszym krokiem jest inwentaryzacja tego, co już jest na miejscu. Zmierz średnice przewodów, rozstaw mocowań i grubość ścianek, a wyniki zapisz w jednym miejscu. W instalacjach z serii 87 typowe jest to, że producent przewidział kilka wariantów łączenia — zaciskowy, gwintowany i zgrzewany — i mieszanie ich bez przemyślenia kończy się przeciekami albo poluzowaniem po kilku cyklach rozgrzewania. Zrób zdjęcia istniejących połączeń, zanim cokolwiek rozkręcisz. To najprostszy sposób, żeby wrócić do stanu wyjściowego, gdy nowy element nie pasuje.
Ustaw łóżko wzdłuż najkrótszej ściany, a nie na środku — zyskasz przejście i miejsce na szafkę. Wybierz meble na wymiar tylko wtedy, gdy zostajesz tam na dłużej niż rok; gotowe moduły o głębokości 40 cm są tańsze i łatwiej je wymienić. Zamiast szafy wnękowej zrób wnękę z drążkiem i półkami do sufitu. Kuchnię upraszczaj: dwie płyty indukcyjne, zlew jednokomorowy, mikrofalówka z funkcją piekarnika. Nie wstawiaj pralki do łazienki, jeśli nie ma tam wentylacji — po kilku miesiącach ściany zaczną pleśnieć. Najczęstszy błąd to wstawienie wielkiej szafy „na zapas” i zabudowa okna wysokimi meblami. Efekt: ciemno, duszno i ciasno, mimo że metraż się nie zmienił.
Ścianka loftowa z profili stalowych i tafli szkła wygląda dobrze tylko wtedy, gdy jest idealnie pionowa, a szyby mają jednakową szerokość. W bloku z lat sześćdziesiątych czy siedemdziesiątych to rzadkość. Zanim zamówisz szkło, sprawdź pion muru w kilku miejscach. Odchyłka dwóch centymetrów na wysokości mieszkania jest normalna i musi zostać wyrównana przez profil, nie przez docinanie szyby pod kątem. Jeśli tego nie zrobisz, po montażu zobaczysz szczelinę w jednym rogu i koniec z efektem.
Najwięcej hałasu przechodzi przez szczeliny i sztywne połączenia ze ścianami nośnymi. Dlatego konstrukcję stawia się na osobnym profilu, a obwodowe listwy podłogowe i sufitowe podkłada się taśmą rozprężną. Śruby wkręca się w odstępach około 25 cm, w odległości minimum 1 cm od krawędzi płyty, a łby wpuszcza się tak, by nie przebiły kartonu. Każdy otwór, nawet po źle wkręconej śrubie, to mostek akustyczny.
Po montażu zrób próbę ciśnieniową albo pomiar ciągłości, zależnie od typu instalacji, i zostaw wynik w dokumentacji. Sam „wygląda dobrze” nie jest żadnym kryterium. Sprawdź też, czy wszystkie mocowania są w rozstawie zgodnym z wymaganiami systemu — zbyt rzadkie podparcie powoduje ugięcia i naprężenia na złączkach, które po sezonie grzewczym potrafią się rozszczelnić. Jeśli instalacja pracuje w niskiej temperaturze, uwzględnij to już na etapie doboru uszczelnień.
Nie oszczędzaj na materiałach, których nie widzisz. Kleje, grunty, uszczelniacze i taśmy hydroizolacyjne decydują o trwałości remontu. Tanie zamienniki mogą odpaść razem z płytkami albo przepuszczać wilgoć do sąsiada. W bloku szczególnie ważna jest akustyka: mata pod panele i podkład wyciszający ograniczają odgłosy kroków, co bywa warunkiem zapisów w regulaminie wspólnoty.
Do narożników zewnętrznych i wewnętrznych potrzebujesz skrzynki ukośniczej i piły o drobnych zębach. Kąt 45 stopni to tylko teoria — w bloku realny kąt ścian wynosi często 87 albo 93 stopnie. Dlatego najpierw zmierz kątomierzem, potem ustaw piłę na połowę zmierzonej wartości. Po docięciu przyłóż oba odcinki bez kleju i sprawdź, czy krawędzie stykają się na całej wysokości. Jeśli nie, popraw pilnikiem do drewna, nie piłą — jeden ruch piłą potrafi skrócić element o kilka milimetrów i zniszczyć dopasowanie. To najczęstszy błąd: docinanie „na oko” i nadzieja, że kit zamaskuje szczelinę.
Profile dobiera się do grubości szkła i do sposobu osadzenia. Najczęściej stosuje się kształtowniki aluminiowe z rowkiem, w którym szyba siedzi na uszczelce. W mieszkaniach, gdzie ścianka stoi na podłodze pływającej, lepiej wybrać profil z regulacją wysokości — inaczej po sezonie grzewczym szyby zaczną pracować i pękać przy krawędzi. Grubość tafli zależy od wysokości przęsła: do dwóch i pół metra wystarczy szkło hartowane o grubości ośmiu milimetrów, powyżej trzeba iść w dziesięć. Nie warto oszczędzać na hartowaniu — zwykłe szkło przy uderzeniu rozpada się na ostre odłamki.
Szyby wkłada się od góry, po jednej, z użyciem przyssawek. Dwie osoby to minimum — jedna prowadzi taflę, druga pilnuje, żeby nie dotknęła profilu krawędzią. Po wsunięciu każdej szyby wsuń uszczelkę i dociśnij ją wałkiem. Nie dociskaj na siłę przy narożnikach, bo tam szkło jest najsłabsze. Na koniec zamontuj listwy maskujące i wyczyść szyby z resztek kleju z taśmy.
