Do oceny chłonności wystarczy kropla wody. Jeśli wsiąknie w kilka sekund, podłoże wymaga gruntowania. Jeśli utrzymuje się na powierzchni dłużej, można ograniczyć się do jednej warstwy. Równość ściany sprawdzisz łatą o długości dwóch metrów, przykładając ją w pionie i poziomie. Prześwit większy niż kilka milimetrów na tym odcinku oznacza, że sama gładź nie wystarczy — konieczne będzie wyrównanie zaprawą lub tynkiem gipsowym. Nie próbuj nadrabiać krzywizny grubą warstwą gładzi, bo taka powłoka pęka i odspaja się.
Zacznij od inwentaryzacji tego, co masz. Zmierz każdą ścianę, zapisz wysokość pomieszczeń, sprawdź, gdzie biegną przewody wentylacyjne i czy w ścianach nie kryją się rury. W blokach z wielkiej płyty często nie da się swobodnie kuć — niektóre elementy są nośne i naruszenie ich grozi katastrofą budowlaną. Zdjęcie starej glazury nie jest problemem, ale skucie tynku z całej ściany może wymagać zgody konstruktora. Ten krok pomija większość remontujących, a potem płaci za ekspertyzy i naprawy.
Gdzie najczęściej przepalają się pieniąd
Zacznij od szafki, w której zlew ma się znaleźć, a nie od katalogu z armatury. Zmierz szerokość korpusu, grubość blatu i sprawdź, czy w środku zmieszczą się syfon, zaworki i ewentualny młyn do odpadów. Standardowy otwór pod baterię to 35 mm, ale zdarzają się blaty z otworem 32 mm — wtedy większość baterii nie wejdzie bez rozwiercania. Jeśli blat jest z płyty wiórowej, każdy otwór od spodu zabezpiecz lakierem lub silikonem, bo woda wkręca się w krawędź i blat pęcznieje w ciągu jednego sezonu.
Na koniec odbiór z sąsiadami i administracją: sprawdź szczelność wszystkich połączeń, zostaw dokumentację zdjęciową instalacji pod płytkami. Dzięki temu, gdy w przyszłości trzeba będzie coś naprawić, nie skujesz całej łazienki. Remont w bloku da się przeprowadzić bez chaosu, jeśli kolejność prac wynika z instalacji, a nie z tego, co akurat przyszło do głowy.
