Najprostszy test chłonności wykonuje się bez narzędzi specjalistycznych. Na wyschniętą, odkurzoną powierzchnię nalej kilka kropli wody w różnych miejscach. Jeśli wsiąkają w kilka sekund i zostaje ciemna plama, podłoże jest chłonne i gruntowanie jest wskazane. Jeśli kropla stoi kilkanaście minut, beton jest zagęszczony lub zaimpregnowany i raczej potrzebuje zmatowienia oraz gruntu o innym charakterze, a nie kolejnej warstwy „wzmacniacza”.
Ściany i ich wykończenie Ściany wykańczaj po suficie. Najpierw tynki i gładzie, potem szlifowanie, gruntowanie i malowanie. Jeśli w ścianie będą płytki, glazura lub panele, pamiętaj o kolejności: malowanie ścian wykonaj przed układaniem płytek tylko wtedy, gdy nie planujesz docinania płytek na ścianie. Cięcie płytek i fugowanie brudzi i chlapie — wtedy lepiej najpierw położyć płytki, a malowanie zostawić na koniec, osłaniając je taśmą. Kolejny błąd: malowanie ścian przed montażem drzwi wewnętrznych. Obudowa drzwi i listwy przypodłogowe zasłaniają krawędzie, więc malowanie przed montażem to strata czasu. Drzwi montuj po malowaniu ścian, ale przed listwami.
Remont w mieszkaniu oznacza pył, który potrafi przedostać się przez najmniejszą szczelinę. Zanim wniesiesz narzędzia i worki z materiałem, zaplanuj zabezpieczenie okien i drzwi. Najpierw usuń z parapetów i podłóg wszystko, co może chłonąć kurz. Odsłoń dostęp do ram okiennych i skrzydeł drzwiowych. Jeśli w pomieszczeniu są firany lub rolety, zdejmij je albo szczelnie owiń folią. Otwory wentylacyjne i kratki nawiewne zaklej taśmą papierową — inaczej pył rozprzestrzeni się po całym mieszkaniu.
Największym problemem są fugi. Winyl — zwłaszcza ten sztywny, w panelach — nie lubi zapadania się nad szczelinami. Płytki są płaskie, ale fugi to rowki, a cienka warstwa winylu z czasem się w nie wciska i tworzy widoczne linie. Dlatego fugi trzeba zaszpachlować masą naprawczą przeznaczoną do podłoży mineralnych, a potem przeszlifować na gładko. Samo wyrównanie fug to jednak dopiero połowa roboty — liczy się też to, czy cała płaszczyzna jest równa. Łatę dwumetrową połóż na krzyż i sprawdź prześwity. Jeśli w najgorszym miejscu jest ich więcej niż dwa, trzy milimetry, winylu nie kładź — najpierw wylewka samopoziomująca.
Zupełnie inaczej postępuje się z betonem pylącym, słabym, który ściera się pod palcami. Sam grunt go nie uratuje — luźny pył trzeba usunąć mechanicznie, a podłoże naprawić zaprawą lub preparatem wzmacniającym. Gruntowanie takiej powierzchni bez wcześniejszego oczyszczenia daje efekt pozorny: warstwa wygląda dobrze do pierwszego mocniejszego szarpnięcia.
Najpierw sprawdź, czym szpachlowałeś. Szpachle gipsowe i gipsowo-polimerowe wymagają gruntu, który je wzmocni i zwiąże powierzchniowy pył. Masy cementowe i cementowo-polimerowe są mniej chłonne, ale i tak warto je zagruntować, zwłaszcza jeśli będą malowane farbą akrylową lub lateksową. Szpachle gotowe, w wiaderku, często zawierają dodatki wiążące — mimo to warstwa gruntu wyrównuje chłonność i ogranicza ryzyko plam.
Zostawienie szczeliny to najprostszy i najtańszy sposób zabezpieczenia podłogi. Wystarczy konsekwentnie trzymać odstęp na całym obwodzie, nie blokować paneli listwami ani ciężkimi meblami stojącymi na stałe na obu przeciwległych ścianach oraz pamiętać o dylatacjach w progach i przy przejściach. Wtedy płyta pracuje swobodnie i nie przenosi naprężeń na zamki.
Typowe błędy powtarzają się w każdym remoncie. Gruntowanie kurzu i resztek zaprawy, nakładanie gruntu na mokry beton, mieszanie środków różnych typów oraz zbyt długie przerwy między gruntowaniem a kolejną warstwą. Drugi częsty problem to nadmiar gruntu w jednym miejscu — tworzy się błyszcząca powłoka, do której klej albo farba nie mają jak się zaczepić. Grunt nakłada się cienko, równomiernie, wałkiem lub pędzlem, a nadmiar zbiera się, zanim wyschnie.
Jaki grunt na chłonny beton Na chłonny, ale mocny beton stosuje się grunty głęboko penetrujące, rozcieńczane wodą zgodnie z instrukcją producenta. Ich zadaniem jest związanie luźnych cząstek i wyrównanie nasiąkliwości, a nie stworzenie folii na powierzchni. Przy bardzo chłonnym podłożu pierwszą warstwę rozcieńcza się mocniej, a drugą nakłada się już w stężeniu zalecanym. Ważne, żeby nie dopuścić do całkowitego wyschnięcia między warstwami — następną warstwę kładzie się na lekko wilgotny grunt, zgodnie z czasem podanym na opakowaniu.
Na koniec zostają prace, które można wykonać bez brudzenia: montaż karniszy, luster, obrazów, mebli. Jeśli musisz coś przewiercić w ścianie po malowaniu, rób to ostrożnie, z odkurzaczem przy wiertle i taśmą ochronną. Każde wiercenie po malowaniu to ryzyko odprysku. Dlatego wszystkie punkty mocowania — pod karnisze, szafki, telewizor — zaplanuj przed malowaniem i zaznacz na ścianie. To jedna z tych rzeczy, które oszczędzają najwięcej nerwów.
