Zanim w ogóle pojawią się puszki i przewody, trzeba znać układ funkcjonalny pomieszczeń. Meble, sprzęt AGD, oświetlenie, gniazda przy biurku – to wszystko wpływa na liczbę i rozmieszczenie punktów. Brak takiego planu to prosta droga do niedoboru gniazd i przedłużaczy w każdym kącie. Warto narysować rzut pomieszczenia w skali i zaznaczyć na nim każdy punkt elektryczny. Dopiero na tej podstawie wyznacza się trasy przewodów i miejsca puszek.

Oświetlenie to element, o którym większość zapomina. Jeśli jedynym źródłem światła jest lampa stojąca obok telewizora, wzrok i tak będzie uciekał w stronę ekranu. Rozprosz światło w kilku punktach: kinkiet na ścianie z kanapą, lampa podłogowa przy fotelu, świece lub małe źródła na stoliku. Dzięki temu wieczorem można czytać albo rozmawiać, nie włączając telewizora.

Nie stawiaj telewizora na wysokości wzroku siedzącej osoby, jeśli salon ma służyć także do odpoczynku bez włączonego ekranu. Ekran zawieszony zbyt wysoko przyciąga wzrok nawet wtedy, gdy jest wyłączony. Lepiej umieścić go nieco niżej i zasłonić, gdy nie jest używany. Zasłona to nie tylko estetyka. Znacznie zmniejsza wrażenie, że w pokoju jest wielka czarna dziura.

Podstawa to temperatura barwowa. W sypialni najczęściej sprawdza się światło ciepłe, w okolicach 2700–3000 K. Ono wydobywa z drewna głębię i nasycenie, a z tkanin – miękkość. Zimne światło powyżej 4000 K podkreśla chłodne odcienie i sprawia, że nawet dębowa szafa wygląda jak z płyty. Błąd numer jeden to jedna lampa sufitowa z zimnym LED-em. Efekt jest płaski, meble tracą fakturę, a sypialnia przestaje być przytulna.

Kolejna pułapka to brak stref. Ludzie wrzucają do jednego pomieszczenia sofę, stolik, regał z książkami i sprzęt grający, a potem dziwią się, że wszystko zlewa się w jedną plamę. Warto wyznaczyć dwie strefy: relaksu i rozmowy. Strefa relaksu może być mniejsza — dwa wygodne fotele, mały stolik, lampa. Strefa rozmowy to kanapa ustawiona przodem do drugiego fotela, a nie do ekranu. Granicę między nimi może wyznaczyć dywan, a nie ściana.

Na koniec najprostsza rada: przejdź się po salonie i sprawdź, co widzisz z każdego miejsca siedzącego. Jeśli z każdego punktu telewizor jest w centrum pola widzenia, układ wymaga korekty. Czasem wystarczy przekręcić kanapę o kilkanaście stopni albo odsunąć ją od ściany, by przestała być trybuną, a stała się miejscem do życia.

Trzecia warstwa to doświetlenie wnętrz. W szafach z drzwiami przesuwnymi zamontuj listwy wzdłuż prowadnic, uruchamiane czujnikiem ruchu. W szufladach sprawdzą się pojedyncze oprawy wpuszczane w dno, jeśli dostęp do prądu jest utrudniony, wybierz modele zasilane bateryjnie. Światło wewnątrz szafy ma mieć inną temperaturę niż ogólne — chłodniejszą, żeby odróżnić odcienie. Pamiętaj o prowadzeniu przewodów przed montażem zabudowy; dokładanie ich później oznacza demontaż paneli.

Na koniec zmierz trasę wniesienia, a nie tylko miejsce ustawienia. Moduły składane na miejscu mieszczą się w ciasnych klatkach schodowych, gotowe segmenty często nie. Zanim zapłacisz, ustal, czy montaż odbywa się na miejscu i czy w komplecie są wszystkie łączniki. Brak jednego złącza potrafi zatrzymać całą pracę.

Zacznij od jednego koloru bazowego i rozciągnij go na wszystkie płaszczyzny. Najlepiej sprawdzają się jasne, chłodne odcienie: złamana biel, jasny szary, bladoniebieski, delikatny miętowy. Ciepłe kolory, zwłaszcza żółty i pomarańczowy, dodają energii, ale optycznie przybliżają ściany. Jeśli bardzo chcesz ciepłego akcentu, użyj go na jednej ścianie lub w dodatkach, nigdy na całej przestrzeni. Pamiętaj też, że kolor farby zmienia się pod wpływem światła – próbkę maluj na ścianie i obserwuj ją rano, w południe i wieczorem.

Telewizor zdominował salon nie dlatego, że jest duży, ale dlatego, że stoi na wprost drzwi wejściowych albo na środku najdłuższej ściany. Pierwszy krok do zmiany to przeanalizowanie, gdzie wzrok wędruje zaraz po wejściu do pomieszczenia. Jeśli pierwsze, co widać, to czarny ekran, trzeba przestawić meble, a nie kupować kolejny gadżet.

Ekran nie musi wisieć na głównej ścianie Wielu osobom nie przychodzi do głowy, że telewizor można powiesić na ścianie bocznej albo w rogu. Jeśli pomieszczenie na to pozwala, przenieś go na ścianę prostopadłą do tej, na której stoi kanapa. Dzięki temu ekran jest widoczny tylko wtedy, gdy ktoś celowo odwróci głowę. To prosty zabieg, który odbiera telewizorowi status głównego obiektu w salonie.

Najczęstszy błąd polega na tym, że kanapa i fotele ustawiane są w jednej linii naprzeciwko telewizora, jak w kinie. Taki układ wymusza patrzenie w ekran i nic więcej. Zamiast tego warto rozstawić siedzenia pod kątem lub w literę L, tak aby telewizor znalazł się z boku, a nie w centrum. Wtedy rozmowa i widok przez okno stają się naturalnym punktem odniesienia.