Para to szybsza metoda, ale wymaga ostrożności. Żelazko z funkcją pary ustawione na niską temperaturę sprawdzi się przy bawełnie i lnie. Przy wełnie, jedwabiu i tkaninach z domieszką elastanu lepiej użyć parownika lub żelazka z dystansem. Najpierw sprawdź metkę: symbol żelazka z jedną kropką oznacza niską temperaturę, para może być zbyt gorąca. Nie kieruj strumienia pary bezpośrednio na skórę ani na ozdoby. Po parowaniu daj ubraniu kilka minut na wyschnięcie, zanim je założysz — inaczej wilgoć zamknie się pod materiałem i zapach wróci.
Na koniec: nie składaj koronek i haftów w kostkę na długo. Przechowuj je na płasko, przewinięte w biały papier bezkwasowy, w przewiewnym miejscu. Jeśli musisz je powiesić, użyj szerokiego wieszaka i podłóż pod ramiona bawełnianą szmatkę, żeby nie odcisnęła się linia. Wzór przetrwa wtedy nie tylko pranie, ale i kolejne lata.
Suszenie na płasko to nie luksus, a warunek Mokra wełna jest ciężka i traci sprężystość. Powieszona na sznurku naciąga się pod własnym ciężarem, a po wyschnięciu zostaje zdeformowana — rękawy wydłużają się, sweter robi się workowaty, a dekolt rozciąga się nieodwracalnie. Dlatego susz na płasko, na ręczniku albo na siatce rozłożonej na podłodze. Rozłóż dzianinę na naturalnych wymiarach, wyrównaj rękawy i boki, a nadmiar wody najpierw odciśnij, wałkując sweter w suchy ręcznik. Nigdy nie wykręcaj — nawet delikatnie. Ręcznik zmień, gdy wsiąknie wodę, i powtórz wałkowanie. Suszenie w pozycji leżącej zajmuje dobę, czasem dwie, ale tylko ono zachowuje kształt.
Częstym błędem jest suszenie na kaloryferze albo na słońcu. Wysoka temperatura i bezpośrednie światło szkodzą włóknu tak samo jak gorąca woda. Wełna wysycha wtedy nierówno, sztywnieje i traci miękkość. Unikaj też suszarki bębnowej — nawet w programie delikatnym. Jeśli musisz przyspieszyć schnięcie, ustaw dzianinę w przewiewnym miejscu, ale z dala od grzejników i okien wychodzących na południe. Dobra cyrkulacja powietrza wystarczy, a przy okazji nie ryzykujesz przegrzania.
Jeśli metka zawiera wyłącznie liczbę 93 i żadnych symboli pielęgnacyjnych, potraktuj marynarkę jak rzecz o nieznanym składzie. W takich przypadkach najbezpieczniej jest założyć, że tkanina może zawierać wełnę, wiskozę lub domieszkę poliestru, a podszewka jest z materiału syntetycznego. Pranie w wodzie grozi skurczeniem, odkształceniem klap i rozwarstwieniem klejonej podszewki. Dlatego pierwszym krokiem powinno być sprawdzenie metki wewnętrznej po lewej stronie, tuż pod kołnierzem — tam zwykle znajduje się drugie oznaczenie.
Wietrzenie: najprostsze i najbardziej niedoceniane Wietrzenie działa, gdy powietrze może swobodnie przepływać przez tkaninę. Ubranie nie może być ściśnięte na drążku z innymi rzeczami — potrzebuje odstępu. Najlepiej wywiesić je na zewnątrz, w cieniu, przy przewiewie; słońce może wyblaknąć kolor, a wilgoć z rana lub wieczoru tylko pogorszy sprawę. Zimą wystarczy kilka godzin na balkonie, latem podobnie, byle nie w pełnym słońcu. Wełna i jedwab lubią krótkie wietrzenie w przewiewnym, suchym miejscu. Tkaniny syntetyczne szybko łapią zapachy, więc potrzebują dłuższego czasu lub wsparcia pary. Błąd: wieszanie ubrania w łazience po prysznicu — zamiast odświeżyć, nasiąka wilgocią i zapachem środków czystości.
Wełna filcuje się wtedy, gdy trzy czynniki zadziałają jednocześnie: ciepło, wilgoć i ruch mechaniczny. Wystarczy usunąć choć jeden z nich, żeby pranie wyszło bez szkody. Dlatego najprostsza zasada brzmi: albo pierzesz na zimno z delikatnym ruchem, albo w cieple bez ruchu — nigdy wszystko naraz. W praktyce oznacza to, że temperatura prania wełny nie powinna przekraczać 30 stopni, a najlepiej oscylować wokół 20. Woda cieplejsza otwiera łuski włókna, a wtedy wystarczy już tylko lekkie tarcie, żeby włókna zaczepiły o siebie na stałe. Zimna woda trzyma łuski zamknięte i wełna pozostaje gładka.
Odkurzanie rób przynajmniej raz w miesiącu, zanim kurz zdąży wniknąć w spoiwo. Używaj końcówki z miękkim włosiem i najniższej mocy ssania; mocny odkurzacz wciąga tkaninę i przeciera powłokę o krawędź szczotki. Plamy usuwaj miejscowo, odciskając je gąbką z letnią wodą i odrobiną łagodnego mydła, nigdy nie szoruj. Prasowanie jest dozwolone tylko od strony tkaniny, przez bawełnianą ściereczkę, na najniższej temperaturze i bez pary — żelazko przyłożone wprost do powłoki topi ją w kilka sekund.
Jak postępować, gdy metka nic nie mówi Gdy nie ma żadnych symboli, wykonaj próbę na niewidocznym fragmencie. Zwilżony biały ręcznik przyłóż do wewnętrznej strony rękawa i dociśnij. Jeśli na ręczniku zostanie kolor, marynarka może farbować — wtedy pranie wodne jest wykluczone. Jeśli tkanina jest sztywna i lekko chropowata, prawdopodobnie zawiera wełnę. W takim przypadku jedynym rozsądnym rozwiązaniem jest czyszczenie chemiczne. Nie próbuj ratować sytuacji praniem w pralce, nawet w programie delikatnym — klapy i podszewka tego nie wybaczą.
