Najważniejszym elementem całego układu jest czujnik. W prostych konstrukcjach to czujnik obrotu korbą: wykrywa, że pedały się kręcą, i po chwili włącza silnik. Efekt bywa nieprzyjemny — wspomaganie wchodzi z opóźnieniem, a przy gwałtownym ruszeniu szarpie. Czujnik momentu obrotowego mierzy natomiast, jak mocno naciskasz pedały, i proporcjonalnie do tego dobiera moc silnika. To dlatego droższe rowery jeżdżą „jak zwykłe”, tylko z większym zapasem sił.
Najważniejsza liczba to średnica osadzenia, czyli ta druga w zapisie milimetrowym, np. 622 przy kole 28 cali. Dętka musi mieć dokładnie tę wartość, bo nawet minimalna różnica oznacza, że albo nie wejdzie na obręcz, albo będzie się na niej fałdować. Szerokość dętki jest elastyczna — producent podaje zakres, na przykład 35–47 mm. Jeśli opona ma 42 mm, każda dętka z tego przedziału będzie pasować.
Zanim założysz dętkę, porównaj jej zakres z tym, co widnieje na oponie. Jeśli opona ma 40-622, dętka 35–45-622 będzie dobra, a 28–35-622 już nie. Przy wentylu sprawdź jeszcze jego typ i długość — za krótki nie wystaje z obręczy, za długi obija się o piastę. Presta czy Schrader to kwestia otworu w obręczy, więc nie przekłujesz go na siłę. Jeden rzut oka na ściankę opony i zakres na dętce wystarczy, żeby uniknąć zwrotów i przepompowanych nerwów.
W pociągu i autobusie obowiązują własne zasady. W wielu przewozach rower elektryczny jest traktowany jak zwykły rower, ale zdarzają się limity masy albo zakaz wwożenia pojazdów z akumulatorem litowym bez zabezpieczonych styków. Przed podróżą zapytaj przewoźnika i przygotuj osłonę na baterię. Na peronie nie pchaj roweru po schodach — korzystaj z windy lub rampy. Jeśli musisz wnieść sprzęt po schodach, chwyć za tylną część ramy i przednie koło, unosząc je naprzemiennie, zamiast dźwigać całość na raz.
Zacznij od opon. Sprawdź ciśnienie manometrem, nie na „palcowy ucisk” — po przerwie powietrze schodzi nawet z dętek bez widocznego uszkodzenia. Obejrzyj bieżnik pod światło: pęknięcia, wtopione kamyki, sparciała guma przy obręczy to sygnały do wymiany. Zajrzyj do wnętrza opony w miejscu, gdzie dotyka obręczy — tam najczęściej zbiera się piasek, który potem przeciera dętkę od środka. Jeśli koło ma wentyl presta, dokręć nakrętkę, ale nie na siłę; przy samochodowym wentylu sprawdź, czy wkładka nie jest poluzowana.
Jeśli regulacja nie pomaga, przyczyną jest sam kształt obręczy. Możesz tymczasowo zniwelować rant, ale rób to wyłącznie ręcznie, papierem ściernym o drobnej gradacji, i tylko na wystającej krawędzi. Nie szlifuj całej powierzchni hamowania, bo pogorszysz hamowanie i przyspieszysz zużycie obręczy. Najpierw zabezpiecz okoliczne elementy, potem kilkoma ruchami usuń zadzior. Po takim zabiegu umyj obręcz i klocki, żeby pozostały pył nie wbił się w okładzinę.
Przy noszeniu najważniejsze jest rozmieszczenie masy, nie sama liczba kilogramów. Silnik w piaście przedniej lub bateria na górnej rurze przenoszą środek ciężkości wysoko i do przodu — wtedy rower wyrywa się z rąk przy podnoszeniu. Modele ze środkowym napędem i ogniwami w dolnej części ramy prowadzą się przewidywalnie. Zanim kupisz, poproś o możliwość podniesienia roweru za ramę lub tylną część. Sprawdź, czy producent przewidział uchwyt do przenoszenia — niektóre ramy mają wtopiony chwyt w górnej rurze, inne nie i wtedy nosi się je za siodełko i kierownicę, co szybko męczy nadgarstki.
Pęknięta szprycha w terenie nie oznacza końca jazdy, ale ignorowanie jej przez kolejne kilometry może skończyć się kosztowną naprawą obręczy. Najpierw bezpiecznie zatrzymaj się i oceń, gdzie doszło do złamania: przy nyplu, przy piastie, czy szprycha pękła w połowie. Jeśli złamanie jest przy piascie, dalsza jazda jest bardzo ryzykowna, bo luźny odcinek może uszkodzić widełki lub ramę. Przy złamaniu przy nyplu sytuacja jest najczęstsza i zwykle da się ją opanować na tyle, by dojechać do miejsca, gdzie wymienisz szprychę.
Waga roweru elektrycznego przekłada się przede wszystkim na sposób, w jaki go podnosisz i przewozisz, a nie na samą jazdę. Jeśli mieszkasz na czwartym piętrze bez windy albo często jeździsz z rowerem na dachu, wybierz model lżejszy, nawet kosztem zasięgu. Jeśli rower stoi w garażu i wozi cię po okolicy, dodatkowe kilogramy nie będą przeszkodą. Zmierz trasę, którą naprawdę musisz go przenieść, i dopiero potem decyduj o zakupie.
Jak dojechać do domu, gdy nie masz zapasowej szprychy Bez zapasowej szprychy i klucza do nypli twoim celem jest dowiezienie koła w stanie, który nie pogorszy sytuacji. Zmniejsz ciśnienie w oponie o około jedną trzecią — miększa opona lepiej amortyzuje i odciąża obręcz. Jedź wolniej, szczególnie na zjazdach i w korzeniach, starając się nie obciążać strony, z której wypadła szprycha. Jeśli masz przy sobie trytytkę, możesz zastąpić nią brakującą szprychę: przewlecz ją przez otwór w piascie i owiń wokół sąsiedniej szprychy, naciągając tak, by przejęła część obciążenia. To rozwiązanie tymczasowe — nie wytrzyma długo, ale pozwala dotrzeć do cywilizacji.
