Do mocowania używaj wkrętów z uszczelką, ale nie przekręcaj ich na siłę – zbyt mocno dociśnięty wkręt rozgniecie uszczelkę i po kilku sezonach zacznie przeciekać. Łby wkrętów osadzaj w zagłębieniach blachy, jeśli są dostępne, i nie umieszczaj ich na płaskim, poziomym odcinku, gdzie woda zalega. Odstępy między mocowaniami zachowaj równomierne, bez nadmiernego zagęszczania, żeby nie osłabić arkusza. Krawędzie blachy przycinaj tak, aby nie były ostre – zadziory łatwo kaleczą dłonie i utrudniają szczelne ułożenie kolejnego pasa.
Masa bitumiczna sprawdza się tam, gdzie geometria jest trudna: w narożnikach, przy przyłączach, przy nierównym podłożu. Nakłada się ją pędzlem lub pacą w dwóch warstwach, a każda musi wyschnąć przed kolejną. Grubość powłoki liczy się na milimetry, nie na jedno malowanie. Masa wymaga suchego podłoża — nakładana na mokry beton spłynie albo się odspoi. Plus jest taki, że łatwo przechodzi z poziomu na pion i tworzy ciągłą powłokę w narożniku. Minus: jest wrażliwa na uszkodzenia mechaniczne przy zasypce i gorzej znosi pracę podłoża.
Kiedy masa bitumiczna wygrywa z papą Masa bitumiczna, czyli roztwór lub emulsja asfaltowa, daje szczelną powłokę bez łączeń. Świetnie radzi sobie na skomplikowanych kształtach, wokół przebić i na zimnym podłożu, jeśli producent dopuszcza aplikację na wilgotny beton. Gruntuje się podłoże, a potem nakłada dwie lub trzy warstwy prostopadle do siebie, czekając, aż poprzednia przeschnie. Typowy błąd: nakładanie grubej warstwy na raz. Taka powłoka pęka i odspaja się zamiast tworzyć ciągłą membranę. Masa jest też mniej odporna na uszkodzenia mechaniczne, więc trzeba ją chronić, zanim zasypiesz wykop.
W ściance murowanej z cegły lub pustaków otwór wyznaczasz pionem i poziomnicą, a następnie nacinam obrys szlifierką z tarczą diamentową po obu stronach ściany. Wykuwanie zaczynaj od góry, zostawiając sobie pas muru do wyburzenia na końcu, żeby elementy nie spadały z wysokości. Przy grubszych ściankach wygodniej wiercić otwory w narożnikach i przechodzić do wycinania od środka. Nie wykuwaj całego otworu od jednej strony, bo krawędź wyjdzie poszarpana i trudno będzie ją potem wyrównać.
Zapobieganie jest tańsze niż naprawa. Przed wykopaniem dołu zaplanuj odprowadzenie wody: rów opaskowy wokół obrysu, spadek na zewnątrz, ewentualnie studzienka zbierająca z pompą ustawioną na stałe. Sprawdź prognozę na dwa–trzy dni przed robotami ziemnymi i nie zaczynaj wykopu, jeśli zapowiadają długotrwałe opady. Zostawienie otwartego wykopu na noc bez przykrycia to proszenie się o kłopoty — zwykła folia i kilka desek na krawędziach ograniczą napływ wody z powierzchni bardziej niż niejeden sprzęt.
Po zakończeniu montażu sprawdź obróbkę, polewając ją wodą z wiadra lub węża. Obserwuj, gdzie woda znika najszybciej i czy nie pojawia się pod blachą. Jeśli zauważysz zawilgocenie, popraw zakładkę lub uszczelnienie, zanim woda zdąży wniknąć w mur. Pamiętaj też o regularnym przeglądzie – po zimie i silnych wiatrach warto sprawdzić, czy blacha się nie poluzowała, a uszczelnienia nie popękały. Dobrze wykonana obróbka komina wytrzymuje wiele lat, ale wymaga dokładności na każdym etapie, nie tylko na samym końcu.
Po intensywnej ulewie woda w wykopie potrafi sięgać kilkudziesięciu centymetrów w ciągu kilkunastu minut. Najczęstszy błąd to czekanie, aż „samo wsiąknie”. W gruncie gliniastym nie wsiąknie wcale, a w piaszczystym zdąży rozmyć skarpy, zanim zdążysz zareagować. Reakcja musi być natychmiastowa, jeszcze w trakcie opadów, a nie po ich zakończeniu.
Połączenie z izolacją ściany to miejsce, w którym najczęściej popełnia się błędy. Izolacja pozioma musi przejść w pionową bez przerwy. Przy papie rozwiązaniem jest wywinięcie jej na ścianę na wysokość kilkunastu centymetrów i dociśnięcie do pionowej izolacji. Ważne, aby wywinięcie wykonać na świeżo, zanim ściana zostanie dociążona. Zakład łączy się przez zgrzanie lub sklejenie masą bitumiczną, a nie przez zwykłe przyłożenie. Przy masie bitumicznej uszczelnienie wykonuje się przez zatarcie połączenia kilkoma warstwami, aż powłoka pionowa i pozioma utworzą jedną całość.
Od osi odmierz poziomo wymiar zewnętrzny ławy powiększony o zapas na deskowanie i przestrzeń roboczą. Zwykle zakłada się kilkanaście centymetrów z każdej strony, żeby dało się wejść w wykop i swobodnie ustawić szalunek. Narożniki kontroluj przekątnymi: zmierz odległość między przeciwległymi punktami i porównaj oba wyniki. Różnica większa niż dwa centymetry to sygnał, że obrys jest rombem, a nie prostokątem.
Pozioma izolacja przeciwwodna na ławie fundamentowej decyduje o tym, czy woda z gruntu w ogóle dotrze do ścian. Papa termozgrzewalna i masa bitumiczna to dwa najczęściej stosowane rozwiązania. Wybór nie jest kwestią mody, a warunków na budowie: rodzaju gruntu, poziomu wód gruntowych, kształtu ławy i tego, czy izolację kładziesz przed murowaniem ścian, czy dokładasz ją przy remoncie.
