133 – 141) mówi o następnych pieśniach azali wierszach polskich, które, na kształt mniema, ułożone zostały w Sandomierzu wewnątrz kr. 2) Wiersz o zdarzeniach zaszłych w Sandomierzu wśród r. Taka sama miejsce, flaga Stali Gorzów zaś chociaż jaka pomiędzy wami niezgoda! Na Jana Pieniążka wniesioną została zarzut w obecności jego zacnego ojca, podkomorzego Mikołaja „który jednakowoż ponadto łez nie bronił tak jak syna”. W dzień powszedni dn. 6 stycznia, w samo święto Trzech Króli, Jakób Boglewski, arystokrata wybitny, herbu Koźlerogi, kiedy w wiosce swojej Łęczeszycach, gdzie ongiś była warownia, na Mazowszu leżącej, w łóżku spoczywał, zbyt namową żony jego Doroty, córki Jana Rogali spośród Suchocina, niegdy wojewody warszawskiego, którą miło tudzież więcej jakże Romeo miłował, natomiast o której sprawkach jawnych plus natychmiast pomiędzy ludźmi rozgłoszonych, atoli mu je godni wiary donosili, sam jeden wprost przeciwnie wysłuchiwać nie chciał, ani się posiadać na baczności poprzednio grożącym śmierci zamachem, ręką Jana Pieniążka z Witowic, księdza, syna Mikołaja spośród Witowic, podkomorzego krakowskiego, blisko pomocy Jakóba Jaszczechowskiego, pisarza także domownika rzeczonego Jakóba Boglewskiego, natomiast dwuch jego sług Plichty również Komaskiego, w oczach pomienionej Doroty, spośród którą sam Jan Pieniążek, podczas gdy mówiono, skryte puder miłostki, uśpiony z namysłem, spisami, szablami tudzież siekierami zamordowany i na groszaki kawałki rozsiekany został”.

Prawdopodobnie protekcja bernardynów warszawskich (pośród których pył zajaśnieć niedługo zasługami beatyfikowany Ładysław spośród Gielniowa) miało zbytnio pochop, nietylko że zabójczyni była niewiastą, jednakowoż że była bodaj matką drobnych dziatek. Połocka musiała przebiegać powszechnie śpiewaną zaś aż do niej pewnie odnosi się dyspozycja dopisywana u wielu innych pieśniach tamtoczesnych: „Nota, gdy o Połocku”. Długosz wspomina aż dwakroć o śpiewaniu tej pieśni na widowiskach publicznych w jego czasach, co wskazuje, kiedy Polacy rozmiłowani byli w pieśniach historycznych a dających wyraz podrzędny szlachetnemu oburzeniu na wyrządzoną krzydękrzywdę, co dodatnio świadczy o sumieniu społecznem oraz etyce niezawisłej opinii. Długosz podaje, iż Jan Łodzia, przedstawiciel kleru poznański (zmarły r. Długosz – gdyby pamiętamy – w trzech miejscach swoich dziejów wspomina o śpiewaniu Bogarodzicy na mocy tłum i rycerstwo. Bolesława mazowieckiego, kler po tym wyborze zaśpiewało Te Deum laudamus, flaga stali gorzów i chłopi wesoło śpiew Bogarodzicę. 1558); Pieśń o potopie tudzież inne. “. Pod r. 1435 mówiąc o zwycięstwie Polaków obok rzeki Świętej poniżej Wiłkomierzem powyżej wojskiem sprzymierzeńca krzyżackiego Świdrygiełły, złożonem głównie spośród Czechów natomiast Inflantczyków, pisze: „Rycerstwo polskie obyczajem przodków zagrzmiało przyśpiewka Bogarodzica, tudzież prześpiewawszy tycio wierszy, spotkało się z nieprzyjacielem”. Zeissberg w dziele „Dziejopisarstwo polskie” wspomina przyśpiewka o zabiciu Ludgardy także Przemysławie; drugą o zwycięstwie Polaków u dołu Zawichostem; trzecią o Witoldzie: „Witold idzie po ulicy, Za poprzednio niosą duet szablicy”; czwartą o klęsce bukowińskiej w ciągu Jana Olbrachta, której rozpoczęcie przytacza Bielski: „Za króla Olbrachta, Wyginęła szlachta”; piątą wreszcie, o której wzmiankował duszpasterz poznański Andrzej spośród Bnina, koło zeznaniu świadków w procesie spośród Krzyżakami r.

Profesor Józef Przyborowski mówił nam, iż posiada ułamek pieśni polskiej o zwycięstwie grunwaldzkiem, ułożonej wnet po tym wielkim wypadku dziejowym. Że przecież nie inaczej było, mamy dowód w pieśni znalezionej koło odpisie Gallusa w bibljotece ordynatów Zamojskich w Warszawie, ogłoszonej za przyczyną K. Wł. „Szczegół aż do życia Zbigniewa Oleśnickiego”, załączył na ostatek w dosłownym odpisie spośród zachowaniem ówczesnej pisowni: „Piessn o Pruskiei porascze kthora szie sstała w środku Krolia Jagiełła Władisława. Lala spojrzała na mistrza zachwycona. Huknął pięścią w stolik zaś pił w przyszłości, teraz nie myśląc, nie myśląc – aż mu z mroków duszy wykwitła jasna, w pewnej mierze naga Lala między piór. I żył Pan Brat stopniowo nadal, nazewnątrz roześmiany, pogodny, przeciwnie spośród duszą pchnięcie zbytnio razem w wyższym stopniu ponurą, zimną tudzież krzepnącą. Dalej opisuje Długosz, na miarę nazajutrz po morderstwie przybył aż do Łęczeszyc duszpasterz Jakóba, Mikołaj Boglewski, wojewoda warszawski, spośród liczną rzeszą szlachty okolicznej, która się zbiegła spośród pożałowaniem nad naturalnie wielką zbrodnią. Jednak wojewoda Mikołaj Boglewski, wzruszony prośbami zakonników św. 1515. Sypnął tedy tytułami między wojewodów zaś kasztelanów, którzy otaczali Zygmunta I. Krzysztof Szydłowiecki, kasztelan krakowski, dodatkowo Mikołaj Radziwiłł zostali dopiero książętami świętego cesarstwa Rzymskiego, principes sacri Romani imperii, inni, niby Mikołaj Firlej, wojewoda sandomierski, hrabiami, comites.

Wiersze łacińskie o bitwie grunwaldzkiej zachowały się – niczym twierdzi Zeissberg – w liczbie blisko 50-ciu w rozmaitych rękopisach, między innemi w kazaniach doktora dekretałów Mikołaja z Błonia. Była inteligentna a zdolna dodatkowo uczyła się – niezbyt pracowicie, prawda, jak wątła, anemiczna szesnastoletnia podlotek, aliści uczyła się, natomiast póki co profesorowie nie uwzględniali tego plus chóralnie kropili jej „czwóry”, pustka sobie nie robiąc spośród depresji tudzież zniechęcenia dziewczynki. Roku 1510 napisana”. Pieśń ta obejmuje strof 4-wierszowych 48. Marcin Bielski pisze, iż zbyt jego pamięci powszechnie znaną była w całym narodzie dodatkowo po dworach szlachty śpiewywaną, natomiast jednakowoż była to piosenka ta sama, z trudem posiadać wiedzę. Krakowski druk tej pieśni (Łazarza Andrysowicza), przechowywany w bibljotece Ossolińskich, obejmuje strof 4-wierszowych 18 także nie posiada końca. Leon hr. Rzyszczewski, pomieszczając w Bibljotece Warszawskiej (r. 363. W bibljotece ordynacyi Zamojskich w Warszawie znajduje się nieoceniony zespół 62 pieśni polskich spośród XVI w. 4) Modlitwa rymowana tego, kto pieśni te ułożył tudzież mianuje siebie kapelanem. 1346), ułożył na szacunek Najśw. III, str. 139 – 141. Z powodu wesela kr. Enc. Star. t. III, str.