Na koniec zajmij się wentylacją i tekstyliami. Wyjmij i wypierz firany, zasłony oraz narzuty, a filtry wentylacyjne przetrzyj lub wymień. Otwórz okna na kilkanaście minut po każdym etapie, ale nie w trakcie odkurzania — przeciąg rozniesie pył po całym mieszkaniu. Jeśli po dwóch dniach na meblach znów pojawia się cienka warstwa kurzu, oznacza to, że pominąłeś któreś z górnych miejsc albo filtr odkurzacza był zapchany. Wtedy powtórz tylko odkurzanie od góry, bez ponownego mycia podłóg.
Odstęp między pierwszą a drugą warstwą gruntu zależy od temperatury, wilgotności powietrza i przewiewu. W typowych warunkach wewnętrznych, przy około 20 stopniach i umiarkowanej wilgotności, pierwsza warstwa przesycha w ciągu 1–2 godzin. Przy niższej temperaturze albo wysokiej wilgotności ten czas wydłuża się do 4, a nawet 6 godzin. Druga warstwa wymaga podobnego czasu, zanim będzie można szpachlować. Praktyczna zasada: dotknij powierzchni w kilku miejscach. Jeśli jest lepka albo chłodna w dotyku, grunt jeszcze nie związał. Jeśli po przyłożeniu dłoni nie zostawia śladu i nie klei się, można działać dalej.
Światło, podłoże i grunt zmieniają więcej niż sam pigment Kolor, który widzisz, to wypadkowa pigmentu, światła i tła. Ta sama farba na białym gruncie wygląda jaśniej, na szarym lub ciemnym — mętniej i głębiej. Ściana północna w pochmurny dzień da chłodny, przygaszony odcień, a ta sama ściana w południowym słońcu stanie się wyraźnie cieplejsza. Do tego dochodzi temperatura barwowa żarówek i ledów: ciepłe światło podbija żółcie i beże, zimne uwydatnia błękity i szarości. Zanim uznasz, że farba jest inna, sprawdź próbkę przy wszystkich źródłach światła, jakie masz w pomieszczeniu.
Kierunek prowadzenia wałka ma znaczenie większe, niż się wydaje. Kończ każdą ścianę ruchami w jednym kierunku, od góry do dołu, z lekkim nachodzeniem na poprzedni pas. Prowadzenie raz w pionie, raz w poziomie, raz na ukos zostawia siatkę smug widoczną pod światłem. Jeśli malujesz dużą ścianę, podziel ją na pionowe fragmenty i kończ jeden, zanim zaczniesz następny — inaczej „mokra krawędź” zdąży wyschnąć i zostawi linię.
Jeśli odcień nadal Ci nie odpowiada, nie ratuj sytuacji kolejną warstwą tej samej farby. Najpierw ustal, co jest przyczyną: zbyt ciemne podłoże, złe światło czy faktycznie pigment. Przy zbyt ciemnym tle pomoże biały grunt i dodatkowa warstwa kryjąca. Przy złym świetle zmiana żarówek da szybszy efekt niż przemalowanie. Gdy różnica wynika z samego pigmentu, poproś o korektę — dodanie odrobiny barwnika w kierunku, który chcesz osiągnąć, jest zwykle skuteczniejsze niż kupowanie nowej farby.
Typowe błędy zimą to nakładanie kolejnych warstw na wilgotne podłoże, zakrywanie świeżych powierzchni folią oraz używanie osuszacza bez kontroli wilgotności. Ten ostatni potrafi przesuszyć powietrze tak, że farba nie zwiąże prawidłowo. Kup higrometr i pilnuj, żeby wilgotność względna utrzymywała się w rozsądnych granicach — zwykle między czterdziestoma a sześćdziesięcioma procentami. Jeśli spada poniżej, wyłącz osuszacz; jeśli rośnie powyżej, zwiększ wymianę powietrza.
Tapeta w pionie to standard, ale nie dlatego, że jest jedynym słusznym rozwiązaniem. Wynika to z dwóch rzeczy: rolki mają zwykle szerokość 53 cm lub 106 cm, a wysokość ściany w mieszkaniu rzadko przekracza 2,8 m. Przy klejeniu w pionie pasy są długie, ale wąskie, więc łatwiej je dopasować do okien, drzwi i grzejników. W poziomie pasy są krótkie i szerokie — to zmienia wszystko, od zużycia materiału po sposób cięcia.
Najczęstszy błąd przy poziomym klejeniu to brak kontroli pionu na krawędziach. Łatwo skupić się na linii poziomej i przeoczyć, że pas ucieka w bok. Przy każdym kolejnym pasie sprawdzaj pion krawędzi łatą lub poziomicą. Drugi błąd to docinanie na styk przy narożnikach wewnętrznych. W poziomie narożnik wypada na środku pasa, więc trzeba go przeciąć wzdłuż i zawinąć na drugą ścianę z zakładką kilku centymetrów. Cięcie na ostro bez zakładki zawsze pokaże szczelinę, gdy ściany pracują.
Zima to trudny okres na remont nie dlatego, że materiały są gorsze, ale dlatego, że powietrze w mieszkaniu jest inne. Krótkie dni, rzadsze wietrzenie i niska wilgotność na zewnątrz sprawiają, że woda z farb, klejów i zapraw odparowuje znacznie wolniej. Efekt bywa taki, że położony tynk po dwóch dniach nadal jest miękki, a gładź pod palcem się lepi. Zanim zaczniesz kolejną warstwę, musisz zrozumieć, co dokładnie zatrzymuje wilgoć.
Największym wrogiem jest niska temperatura podłoża. Ściana przy nieogrzewanej klatce schodowej albo pod oknem, które często uchylasz, ma kilka stopni mniej niż reszta pomieszczenia. Woda z zaprawy wsiąka w chłodny mur i zamiast odparować, kondensuje w głębszych warstwach. Dlatego przed nałożeniem czegokolwiek zmierz temperaturę ściany zwykłym termometrem bezdotykowym w kilku punktach. Jeśli odbiega ona o więcej niż kilka stopni od temperatury powietrza, najpierw dogrzej pomieszczenie i wyrównaj warunki, dopiero potem zaczynaj pracę.
