Rower w bloku to zwykle problem z miejscem, a nie z samym rowerem. Zanim kupisz jakikolwiek system montażu, zmierz trzy rzeczy: szerokość korytarza lub przedpokoju, wysokość od podłogi do sufitu oraz grubość ściany w miejscu planowanego mocowania. Ściana działowa z pustaka lub cegły dziurawki nie utrzyma haka wkręconego w kołek rozporowy — potrzebny będzie kołek chemiczny albo montaż do ściany nośnej. To najczęstszy błąd: ludzie wiercą w pierwszej lepszej ścianie, a po tygodniu rower leży na podłodze razem z tynkiem.
Standardowy otwór w bloku to zwykle 80 lub 90 cm szerokości i około 200–205 cm wysokości. Skrzydło jest zawsze mniejsze od otworu, bo dochodzi ościeżnica i luz montażowy. Dla otworu 80 cm typowe skrzydło ma 70–73 cm, dla 90 cm — 80–83 cm. Wysokość skrzydła najczęściej wynosi 198–200 cm. Przy zamawianiu podaj wymiar otworu, a nie skrzydła — producent sam dobierze resztę. Najczęstszy błąd to kupno skrzydła pod wymiar otworu bez odejmowania ościeżnicy. Drugi błąd: pomiar tylko w jednym punkcie.
Przed zakupem sprawdź, czy skrzydło ma regulowane zawiasy — po kilku miesiącach drzwi opadają i bez regulacji będą ocierać o ościeżnicę. Zwróć uwagę na wykończenie krawędzi: fabryczne oklejenie jest trwalsze niż dokładane na miejscu. I nie kupuj drzwi „na zapas” do pomieszczenia, którego jeszcze nie wykończyłeś — przez pół roku skrzydło może się wypaczyć od wilgoci.
Wieszak ścienny to najprostsze rozwiązanie, ale działa tylko wtedy, gdy rower wisi pionowo, równolegle do ściany. Rower waży zwykle kilkanaście kilogramów, a rama opiera się na dwóch punktach — dlatego haczyki muszą być osadzone w rozstawie dopasowanym do konkretnego modelu. Regulowane uchwyty są wygodniejsze, bo można je przesuwać. Uwaga na kierownicę: jeśli wieszak jest za nisko, kierownica zahaczy o podłogę przy zdejmowaniu roweru. Odległość dolnej krawędzi koła od podłogi powinna wynosić co najmniej kilkanaście centymetrów.
Drzwi wewnętrzne kupuje się raz na kilkanaście lat, a błędy przy wyborze i montażu potrafią męczyć codziennie. Zacznij od zmierzenia otworu w trzech miejscach: na górze, w połowie wysokości i na dole. Szerokość i wysokość mogą się różnić nawet o kilka centymetrów, zwłaszcza w starszym budownictwie. Zmierz też grubość ściany w trzech punktach — to ona decyduje o szerokości ościeżnicy. Jeśli pominiesz ten krok, skrzydło może nie wejść albo zostanie szczelina do zamaskowania.
Stojaki bez wiercenia to głównie konstrukcje oparte na rozparciu między podłogą a sufitem albo stojaki wolnostojące. Rozparcie działa tylko przy stabilnym, równym suficie i podłodze — na panelach lub wykładzinie noga może się przesuwać. Wolnostojące stojaki pionowe mieszczą jeden lub dwa rowery i nie wymagają zgody właściciela mieszkania, co ma znaczenie przy wynajmie. Sprawdź jednak, czy podstawa nie będzie zawadzać przy otwieraniu drzwi i czy rower nie będzie wystawał na ścieżkę komunikacyjną.
Niezależnie od wybranej metody, przez pierwsze dni obserwuj kota na balkonie. Sprawdź, czy nie próbuje przegryźć siatki, czy nie wciska łapy w mocowania i czy rama się nie przesuwa. Zabezpieczenie balkonu to proces — raz zamontowana siatka wymaga okresowych oględzin, szczególnie po silnym wietrze i mrozach. Lepiej poświęcić jedno popołudnie na solidny montaż niż ryzykować, że kot wypadnie przez szczelinę, której wcześniej nie zauważyłeś.
Najczęstsze błędy to montaż na zbyt cienkich kołkach, wiercenie bez sprawdzenia instalacji elektrycznej i wodnej w ścianie oraz kupowanie wieszaka bez pomiaru rozstawu ramy. Drugi typowy błąd to ignorowanie kierunku otwierania drzwi — rower na ścianie potrafi zablokować wejście do łazienki. Trzeci: montaż zbyt nisko, przez co przy zdejmowaniu roweru trzeba go przekręcać i rysuje się lakier. Przed wierceniem zaznacz ołówkiem punkty, przyłóż rower na sucho i sprawdź, czy nic nie koliduje. Lepiej stracić kwadrans na przymiarkę niż wiercić dwa razy.
Montaż: gdzie najczęściej popełnia się błędy Ruszt układa się w poziomie, a nie po śladzie starego sufitu. Najpierw wyznacz najniższy punkt stropu, potem przenieś poziomą linię dookoła ścian. Profil przyścienny mocuje się w rozstawie kołków dobranym do materiału muru — w pustaku i w betonie komórkowym inaczej niż w pełnej cegle. Wieszaki rozstawia się gęściej niż wynika to z prostego przeliczenia, zwłaszcza jeśli na sufit wejdą lampy albo płyty akustyczne o większej masie. Typowy błąd to zbyt rzadkie łączenie profili nośnych z poprzecznymi i wkręcanie wkrętów pod kątem, co osłabia węzeł. Płyty przykręca się z przesunięciem spoin względem siebie i pozostawia szczelinę dylatacyjną przy ścianach, którą później wypełnia elastyczna masa. Spoiny szpachluje się z taśmą, a nie samą gładzią.
