Montaż w bloku ma jeszcze jedno ograniczenie: ściany. W budynkach z wielkiej płyty nie wierci się w ścianach nośnych bez sprawdzenia projektu, a garderoba często wymaga mocowania do sufitu i podłogi. Szafa przesuwna stoi na własnych nóżkach, więc jest bezpieczniejsza prawnie i szybsza w montażu. Garderoba zwykle oznacza zabudowę na stałe – przy przeprowadzce jej nie zabierzesz.
Montaż zacznij od ustalenia wysokości. Okap nad płytą gazową wisi wyżej niż nad indukcyjną, bo otwarty płomień wymaga większego odstępu. Zbyt nisko zawieszony okap utrudnia gotowanie i nagrzewa się, zbyt wysoko — zasysa dym dopiero po rozproszeniu. Pamiętaj o wypoziomowaniu: krzywy okap zbiera tłuszcz nierówno i głośniej pracuje. Przewód odprowadzający powietrze musi mieć spadek na zewnątrz, żeby skropliny nie wracały do okapu. Jeśli podłączasz się do pionu, użyj króćca z klapą zwrotną, która blokuje cofanie się powietrza.
Wiercenie w betonie wymaga wiertła udarowego i wolnych obrotów z lekkim dociskiem. Zbyt szybkie wiercenie rozgrzewa wiertło i wypala beton wokół otworu, przez co kołek nie trzyma. Otwór musi być głębszy o kilka milimetrów niż długość kołka, a jego średnica dokładnie dopasowana do kołka — ani większa, ani mniejsza. Po wywierceniu usuń pył odkurzaczem lub gruszką. Odkurzanie ustami to typowy błąd: pył betonowy jest szkodliwy, a wilgoć z oddechu osłabia przyczepność.
Na koniec kilka liczb, które warto zapamiętać: temperatura podłoża i powietrza od 10 do 25 stopni C, wilgotność powietrza poniżej 75%, przerwa między warstwami 4–6 godzin, pełne utwardzenie 7 dni. Jeśli trzymasz się tych widełek i nie skracasz czasów, mikrocement w bloku wytrzyma lata bez rys i odspojeń. Największym wrogiem jest pośpiech — nie sam produkt.
W bloku żadna ściana nie jest idealnie prosta, a kąt między ścianami rzadko wynosi dokładnie 90 stopni. Dlatego regał od ściany do ściany trzeba mierzyć w trzech miejscach: przy podłodze, na wysokości pasa i pod sufitem. Jeśli szerokość różni się o więcej niż 1 cm, zabudowa na styk będzie się klinować albo zostawi szczeliny. Największy błąd to zamówienie lub docięcie materiału na podstawie jednego pomiaru — potem albo nie wchodzi, albo odstaje. Zmierz też wysokość w kilku punktach, bo sufity w blokach bywają pochylone.
Wariant bezlistwowy opiera się na precyzyjnym docięciu obu warstw i wypełnieniu styku elastycznym uszczelniaczem w kolorze fugi lub paneli. Płytkę docina się równo, panel zostawia z zapasem dylatacyjnym, a szczelinę wypełnia się kitem silikonowym lub akrylowym, który pozostaje elastyczny. To najczystsze wizualnie rozwiązanie, ale wymaga równego podłoża i braku ruchu pionowego. Jeśli podłoga pracuje choćby minimalnie, uszczelniacz z czasem puści i szczelina wróci. Zamiast kitu można też zastosować korek dylatacyjny wciskany w szczelinę i przycięty równo z powierzchnią — mniej trwały, ale łatwy do wymiany.
Kołek dobiera się do ciężaru, nie do rozmiaru szafki Do betonu stosuje się kołki stalowe, rozporowe lub kotwy mechaniczne. Kluczowa jest nośność pojedynczego punktu i ich liczba. Typowa szafka kuchenna z naczyniami to obciążenie rzędu kilkudziesięciu kilogramów na całej szerokości, ale szarpnięcie przy otwieraniu drzwiczek potrafi chwilowo zwiększyć nacisk. Bezpieczniej dać cztery punkty mocowania zamiast dwóch, nawet jeśli producent szafki przewidział tylko dwa. Odstęp między kołkami nie może być mniejszy niż ich długość — inaczej beton pęka między otworami i całość się luzuje.
Hydroizolacja to najważniejszy etap, którego nie wolno traktować po macoszemu. W bloku ryzyko zalania sąsiada z dołu jest realne, więc stosuj elastyczną powłokę cementową w dwóch warstwach, nakładaną na krzyż. Podłogę uszczelnij na całej powierzchni, a ściany minimum 30 cm od podłogi, przy prysznicu do 200 cm. Narożniki wewnętrzne i zewnętrzne wzmocnij taśmą uszczelniającą zatopioną w pierwszej warstwie. Wokół odpływu liniowego lub punktowego użyj mankietu uszczelniającego. Sprawdź, czy podłoże jest zagruntowane i czy nie ma pyłu — hydroizolacja nie przyklei się do kredy. Po wyschnięciu pierwszej warstwy odczekaj zalecany czas, zwykle 4–6 godzin, i nałóż drugą. Na koniec zrób próbę wodną: zatkaj odpływ, nalej 2–3 cm wody i obserwuj przez 24 godziny, czy poziom nie spada i czy nie pojawiają się ciemne plamy.
Drugi parametr to wydajność, podawana w metrach sześciennych na godzinę. Przyjmuje się, że okap powinien wymieniać powietrze w kuchni kilka razy w ciągu godziny. Dla typowej kuchni w bloku wystarcza model o średniej wydajności, ale jeśli gotujesz dużo i tłusto, wybierz wyższą. Uwaga na deklaracje producentów: maksymalna wydajność dotyczy pracy bez oporów, a filtr i przewód ją obniżają. Dlatego okap o wydajności na granicy potrzeby po założeniu filtra może nie dawać rady. Hałas rośnie razem z wydajnością, więc sprawdź poziom decybeli przy najwyższym biegu — powyżej pewnego progu rozmowa w kuchni staje się męcząca.
