Czwarty powód to błędy w karmieniu. Zbyt duże owady, martwy pokarm pozostawiony na dłużej, brak urozmaicenia diety albo podawanie owadów prosto z lodówki potrafią skutecznie zniechęcić gekona. Karm owadami odpowiedniej wielkości, nie większymi niż szerokość głowy zwierzęcia. Podawać je najlepiej wieczorem, gdy gekon jest aktywny. Martwe owady usuwaj po kilku godzinach. Piątą przyczyną jest choroba: zaparcia, niedrożność, infekcja jamy ustnej, pasożyty, niedobór wapnia lub choroby nerek. Objawy alarmowe to zapadnięte oczy, chudnięcie, apatia, nieprawidłowe odchody i drżenia kończyn.
Potrzebna jest lampa emitująca UVB, a nie zwykła żarówka grzewcza czy świetlówka LED. Najlepiej sprawdzają się świetlówki liniowe lub kompaktowe z filtrem UVB o odpowiednim współczynniku. Unikaj tzw. lamp grzewczych z powłoką odblaskową, które emitują głównie ciepło. Lampę montuj nad miejscem wygrzewania, w odległości podanej przez producenta na opakowaniu. Zbyt duża odległość osłabia promieniowanie, zbyt mała grozi poparzeniem oczu i skóry. Przy świetlówkach liniowych stosuj odbłyśnik, który kieruje światło w dół, i ustaw je wzdłuż akwarium, aby żółw mógł wybrać miejsce pod lampą.
Na dno sypiesz podłoże, które utrzymuje wilgoć, ale nie pleśnieje. Sprawdza się włókno kokosowe, wermikulit albo mieszanka torfu z piaskiem w proporcji 2:1. Warstwa o grubości 2–3 cm wystarczy. Nie używaj ziemi z ogrodu ani substratu z nawozem — larwy i dorosłe owady są na to wrażliwe. Podłoże lekko zraszaj raz na kilka dni, nie mocząc go do stanu błota. Modliszki piją krople z liści, nie z miseczki, więc poidło jest zbędne.
Pojemnik ważniejszy niż ręcznik Do przewozu używaj plastikowego pudełka z szczelnym, ale wentylowanym wiekiem. Karton odpada — wąż go przemoczy, a przy odrobinie wysiłku rozerwie. Pojemnik nie może być za duży. Zwierzę potrzebuje ciasnej, ciemnej przestrzeni, w której będzie miało oparcie dla ciała; w luźnym pudle będzie się rzucać na ściany i kaleczyć pysk. Na dno połóż warstwę ręcznika papierowego lub miękkiej ściółki, która wchłonie ewentualne odchody. Nie używaj trocin ani żwirku, bo przy podnoszeniu pojemnika mogą dostać się do oczu lub pyska.
Co robić w praktyce: przez pierwsze dni nie zmieniaj gwałtownie wszystkiego naraz. Popraw temperaturę, ogranicz stres i spróbuj podać jedną, ruchliwą owadę wieczorem. Jeśli gekon nie je przez tydzień albo widzisz objawy choroby, nie próbuj karmić na siłę — to częsty błąd prowadzący do zadławienia i urazu pyska. Skontaktuj się z weterynarzem specjalizującym się w gadach. Nie podawaj leków ani suplementów na własną rękę. Zaniedbanie braku apetytu u młodego gekona kończy się szybkim odwodnieniem i śmiercią, dlatego przy pierwszych wątpliwościach działaj natychmiast.
Najprostszym zabezpieczeniem jest termostat. Podłącz do niego każde źródło ciepła — żarówkę, kabel grzewczy, matę. Ustawiasz górny limit, np. 32°C, a termostat odcina prąd, gdy zostanie przekroczony. Uwaga na tanie modele z histerezą: jeśli różnica między załączeniem a wyłączeniem wynosi 3–4°C, temperatura będzie skakać. Lepiej wybrać urządzenie z czujnikiem na przewodzie, umieszczonym w strefie najcieplejszej, a nie przyklejonym do szyby. Czujnik na szybie kłamie — pokazuje temperaturę powietrza przy ściance, nie pod lampą.
W trakcie jazdy postaw pojemnik na podłodze za przednim fotelem lub na siedzeniu pasażera i zabezpiecz go pasem albo ręcznikiem, żeby nie latał przy hamowaniu. Nie trzymaj go na kolanach ani w bagażu, gdzie może się przesunąć i przewrócić. W samochodzie nie włączaj klimatyzacji na maksimum ani nie zostawiaj pudełka w słońcu. Wąż jest zmiennocieplny — zbyt wysoka temperatura w nagrzanym aucie zabija szybciej niż chłód. Optymalny zakres to około 22–26 stopni Celsjusza, choć dla gatunków tropikalnych może być trochę cieplej. W chłodne dni użyj dodatkowego źródła ciepła, ale nigdy nie kładź go bezpośrednio pod pojemnikiem; przegrzanie od dołu jest szczególnie groźne.
Reaguj konkretnie, nie po omacku. Przenieś zwierzę do mniejszego pojemnika z podłożem, które trzyma wilgoć — np. wilgotnym ręcznikiem papierowym lub włóknem kokosowym. Zapewnij płytką miskę z czystą wodą, taką, żeby gekon mógł do niej wejść, ale się nie utopił. Jeśli zwierzę pije samo, to najlepszy scenariusz — nie podawaj mu wody strzykawką do pyska, bo łatwo zalać drogi oddechowe. W poważniejszych przypadkach pomaga kąpiel w letniej wodzie sięgającej do połowy ciała, przez 10–15 minut, w pojemniku z otworami wentylacyjnymi. Uwaga: nie zostawiaj gekona w wodzie bez nadzoru i pilnuj temperatury — powinna być zbliżona do tej w terrarium.
Wentylacja to najczęstszy błąd. Zupełnie zamknięte pudełko po kilkunastu minutach zamienia się w komorę bez tlenu i z nadmiarem wilgoci. Wystarczą otwory wywiercone z boku, ale muszą być mniejsze niż obwód najgrubszego fragmentu ciała węża — gady potrafią przecisnąć się przez szczeliny, które wydają się niemożliwe. Jeśli masz węża jadowitego, transportuj go wyłącznie w pojemniku z zamykaniem na kłódkę lub zatrzask, a przy pakowaniu używaj chwytaka. Wtedy nigdy nie otwieraj pojemnika w poczekalni.
