Kolejna pułapka to wyjmowanie chomika przez górę klatki. Większość klatek ma drzwiczki z boku i właśnie z nich należy korzystać. Otwieranie dachu powoduje, że chomik widzi nad sobą cień ręki i próbuje uciekać. Jeśli klatka ma tylko górne wejście, przechyl ją delikatnie na bok, żeby otwór znalazł się na poziomie podłogi – zwierzę wyjdzie samo, bez podnoszenia. Pamiętaj, żeby wcześniej zabezpieczyć podłogę ręcznikiem, bo chomiki ślizgają się na gładkich powierzchniach.
Chomik spędza w klatce praktycznie całe życie, dlatego każdy element wyposażenia ma znaczenie. Zanim cokolwiek kupisz, zmierz dostępne miejsce i zaplanuj układ: strefa spania, strefa jedzenia, strefa ruchu oraz toaleta powinny być rozdzielone. Minimalna powierzchnia podłogi dla chomika karłowatego to około 100 na 50 centymetrów, a dla chomika syryjskiego jeszcze więcej. Klatki z kilkoma poziomami i rurkami wyglądają efektownie, ale nie zastąpią biegania po płaskim. Jeśli masz wybór, wybierz większy zbiornik lub klatkę z pełnym dnem zamiast konstrukcji piętrowej.
Nie wyjmuj chomika, gdy śpi. To jedna z najczęstszych przyczyn pogryzień. Zwierzę wybudzone nagle jest zdezorientowane i reaguje instynktownie. Równie błędne jest wyciąganie go z klatki, gdy jest w klatce z innym chomikiem – nawet jeśli wyglądają na spokojne, mogą się wzajemnie drażnić. W takich sytuacjach lepiej odłożyć czynność na wieczór, kiedy chomik jest aktywny.
Wiele osób sięga do klatki, żeby pogłaskać lub przenieść chomika, i nie zdaje sobie sprawy, że właśnie w tym momencie popełnia podstawowy błąd. Zwierzę nie rozumie, że chcemy mu pomóc – odbiera dłoń wchodzącą z góry jak atak drapieżnika. Zamiast wyjmowania lepiej nauczyć się pracy w klatce, na poziomie chomika, i sprawdzić, czy naprawdę trzeba go wyciągać.
Naczynie na piasek powinno być stabilne i mieć niski brzeg, żeby chomik wchodził bez wysiłku, ale na tyle wysoki, by piasek nie sypał się na całą klatkę. Najlepiej sprawdza się ceramiczna miska albo pojemnik z twardego plastiku. Metalowe i szklane naczynia są śliskie, a lekkie plastikowe chomik przewraca przy pierwszej próbie przekopania. Nie stawiaj naczynia pod poidłem — kapie na piasek i robi z niego breję, w której rozwijają się bakterie.
Zwróć uwagę na dźwięki, których nie słyszysz na co dzień. Lodówka za ścianą, kuchenka mikrofalowa, pralka, dzwonek do drzwi, szczekanie psa za ścianą — to wszystko działa na chomika silniej niż na człowieka, bo ma znacznie czulszy słuch. Stały hałas to jeden z najczęstszych powodów, dla których chomik staje się agresywny albo przestaje jeść. Jeśli nie możesz wyeliminować źródła dźwięku, przenieś klatkę do spokojniejszego pomieszczenia, nawet kosztem mniejszej przestrzeni.
Najczęstszy błąd to stawianie klatki dokładnie na przejściu, bo akurat tam zmieściła się szafka. Drugi to trzymanie jej w korytarzu tylko dlatego, że chomik hałasuje w nocy — a hałasuje zwykle z powodu za małej klatki albo braku kołowrotka o odpowiedniej średnicy, nie z powodu lokalizacji. Trzeci błąd to zapominanie o codziennym kontakcie. Chomik na korytarzu łatwo staje się zwierzęciem, które widuje się tylko przy sprzątaniu. Jeśli zostawiasz go tam, wyznacz stałą porę zabawy i karmienia, taką samą każdego dnia.
Kołowrotek, domek i miseczki — co naprawdę działa Kołowrotek musi mieć pełne, gładkie bieżnia bez szczebelków, o średnicy co najmniej 20 centymetrów dla chomika karłowatego i 28 centymetrów dla syryjskiego. Za mały kołowrotek wygina kręgosłup i kończy się bólem. Domek powinien być ciemny, z jednym wejściem i bez dna — chomik sam wyścieli go materiałem, który dostanie. Miseczki z niskim brzegiem, kamienne lub ceramiczne, są stabilne i łatwe do mycia. Wodę podawaj w poidełku z metalowym końcem, nie w otwartym naczyniu, bo chomik szybko ją zabrudzi ściółką.
Nie zapomnij o miejscu na zachowanie zapasów. Chomiki magazynują jedzenie w norze i jeśli nie mają na to kąta, przenoszą zapasy do legowiska, gdzie pleśnieją. Dodaj drugi domek lub rurę ceramiczną. Zadbaj też o codzienne wyjmowanie resztek świeżych warzyw — po kilku godzinach stają się niebezpieczne. Zmieniaj ściółkę częściowo co tydzień, a całkowicie co dwa–trzy tygodnie, zostawiając garść starej, żeby zapach nie zniknął nagle.
Podłoże to podstawa. Najlepiej sprawdzają się wióry z drzew liściastych, konopie lub papierowe ściółki, które nie pylą i dobrze chłoną wilgoć. Wióry z drzew iglastych oraz trociny mogą drażnić drogi oddechowe, podobnie jak piasek dla kotów. Warstwa powinna mieć co najmniej 10–15 centymetrów, żeby chomik mógł kopać tunele. To nie kaprys: kopanie to naturalny instynkt, a jego brak prowadzi do stresu i otyłości.
Typowy błąd to wypełnianie klatki kolorowymi tunelami z tworzywa i zostawianie chomika bez możliwości kopania. Drugi błąd: stawianie kołowrotka obok domku, co powoduje hałas i stres. Trzeci: kładzenie jedzenia na ściółce — resztki gniją, a chomik zaczyna jeść zanieczyszczony pokarm. Karmnik umieść na płaskim kamieniu albo w rogu z dala od poidełka.
