Po ułożeniu podłogi sprawdź szczelinę w kilku miejscach. Wsuń cienki patyczek lub kartkę — powinna wejść na głębokość 8–10 mm bez oporu. Jeśli w którymś miejscu panel dotyka ściany, podważ go delikatnie i popraw klin. Ta kontrola zajmuje kilka minut, a pozwala uniknąć najczęstszej wady montażowej paneli 8 mm, czyli wybrzuszenia przy ścianie po pierwszym sezonie grzewczym.
Runko pętelkowe czy strzyżone Runo pętelkowe powstaje z pętli przędzy wbitych w podłoże. Jest odporne na zgniatanie, więc meble i łóżko nie zostawiają na nim trwałych wgłębień. Minus: jeśli pętelka zostanie przecięta, nitka zaczyna się wysnuwać i naprawa jest trudna. Runo strzyżone ma włókna cięte, jest miękkie i przyjemne w dotyku, ale szybciej się ubija i wymaga częstszego odkurzania. Do sypialni z łóżkiem na stałe lepsze będzie pętelkowe o krótkim runie; do sypialni, gdzie chodzisz boso i liczy się miękkość, strzyżone, ale o gęstej okładzinie. Runo mieszane, łączące oba typy, to kompromis — góra jest miękka, dół stabilny.
Najczęstsze błędy to podważanie płytki od góry na siłę, używanie zbyt grubego narzędzia i fugowanie zbyt wcześnie. Fuga nałożona przed związaniem kleju spowoduje, że sąsiednie płytki zaczną pracować razem z wymienianą i odspoją się. Drugi częsty błąd to pominięcie gruntowania chłonnego podłoża — klej wtedy nie trzyma i problem wraca po kilku tygodniach. Jeśli wokół odspojonej płytki słychać głuchy dźwięk, wymień od razu całą strefę, a nie tylko jeden element. Pojedyncza naprawa na ruchomym podłożu to strata czasu i materiału.
Montaż bez klejenia całej powierzchni opiera się na naciągnięciu wykładziny na listwy montażowe wbitych w podłogę przy ścianach. Wykładzinę rozkładasz na podkładzie, przycinasz z zapasem kilku centymetrów, a potem naciągasz specjalnym napinaczem i wciskasz w zadziory listwy. Kolejność ma znaczenie: najpierw napinasz jeden bok, potem przeciwległy, na końcu pozostałe dwa. Nie przycinaj wykładziny równo z listwą od razu — najpierw naciągnij, dopiero potem obetnij nadmiar tak, aby weszła w szczelinę między listwą a ścianą i została dociśnięta listwą przypodłogową.
Pracę zaczynaj od środka płytki, nie od fugi. Wiercisz otwór w jej powierzchni, wkładasz przecinak i podważasz krótkimi ruchami, stopniowo rozluźniając klej. Kiedy płytka zaczyna się ruszać, przesuwasz punkt podparcia w stronę krawędzi, ale nigdy nie opierasz narzędzia o sąsiednią płytkę. Fuga to najsłabszy punkt całej okładziny — jeśli oprzesz dźwignię o krawędź sąsiada, jego płytka pęknie albo oderwie się razem z fragmentem podłoża. W trudniejszych przypadkach pomaga nacięcie fugi wokół wymienianej płytki cienkim brzeszczotem lub multiszlifierką z tarczą diamentową. To uwalnia krawędzie i zmniejsza ryzyko przenoszenia drgań na boki.
Stara fuga na płytkach często wygląda gorzej niż same płytki: kruszy się, ciemnieje, łapie zabrudzenia i potrafi odpaść przy muśnięciu palca. Naturalnym odruchem jest wtedy pomysł, żeby coś przykręcić, wstawić nowy profil albo zamocować listwę na wkręty. Wiercenie w płytkach jest jednak ryzykowne: łatwo pęknąć glazurę, uszkodzić podłoże albo trafić w rurkę lub przewód. Na szczęście w większości przypadków da się to załatwić inaczej, a efekt bywa trwalszy, niż się wydaje.
Usuwanie fugi bez wiercenia i bez młota Do wybierania spoiny użyj ręcznego skrobaka do fug albo starego, tępego noża montażowego. Prowadź narzędzie wzdłuż linii, pod kątem, krótkimi ruchami – nie szarp. Dobrze sprawdza się też szczotka druciana z miękkim włosiem i wąska szpatułka. Jeśli fuga jest twarda jak cement, zwilż ją wodą z kilkoma kroplami płynu do naczyń i odczekaj kilkanaście minut. Nigdy nie używaj młotka i przecinaka: to najkrótsza droga do odpryśniętej glazury. Uwaga na krawędzie płytek – są kruche i nie wybaczają pośpiechu.
Jeśli po wyczyszczeniu okaże się, że płytki są luźne, samo fugowanie nic nie da. Wtedy lepiej zdjąć kilka płytek i przykleić je ponownie na odpowiedni klej, zamiast kombinować z wkrętami. Pamiętaj też, że w kuchni i łazience warto użyć fugi o podwyższonej odporności na wilgoć i pleśń. Po wyschnięciu zabezpiecz spoiny impregnatem – to jedna czynność, która wydłuża efekt o lata.
